Status Updates From بهترین شکل ممکن

امروز سه تا داستان اخر رو خوندم و تموم شد
هر داستان حال و هوای خودش رو داشت اما مرگ-زندگی عنصر های اصلی بودن به نظرم خوب بود دوست داشتم قلم نویسنده رو.
داستان‌های بندر انزلی-اهواز-تهران به ترتیب مورد علاقم بودن

چه داستان قشنگی بود…
در عین حال غمگین…

سبک و قلم نویسنده برای من خیلی مبهم و در عین حال جالبه، داستان‌های کوتاه، شخصیت‌های متفاوت، خط داستانی سریع و روزمرگی انسان ها در شرایط عادی.

حالا که دو تا داستان این مجموعه رو خوندم به ترتیب شیراز و بعد تهران، دارم به این نتیجه میرسم که به احتمال زیاد همون حس ششم من و پویا درست عمل کرده و قراره با یه اثر سطحی روبه‌رو بشیم. هیچ نقطه مثبتی توی این دوتا داستان نتونستم کشف کنم نه از لحاظ شخصیت پردازی نه انتقال احساس (به طور مثال ایستگاه تجریش در داستان تهران)
امیدوارم که روزنه های امیدی که نسبت به بقیه مجموعه دارم درست از آب در بیاد

خب اول از همه این رو بگم که من این کتاب رو همراه با رفیق عزیزم پویا گرفتیم. هر دوتامون توی گرفتن این کتاب یه مقداری مردد بودیم(همون داستان همیشگی که در مورد کتاب ها یا نویسنده های وایرال شده تو فضای مجازی گفتم) به خصوص اون کلیپ که تو برنامه سروش صحت (نمیدونم کتاب باز بود شاید) مصطفی مستور تشریف آورده بودن و اون صحنه دراماتیک رو اجرا کردن و این صحنه مثل چی تو فضای مجازی چرخید، همون موقع هم یه گارد نسبی بهش پیدا کردم.

وقتی مدام با مصائب آدم ها درگیر باشی، یا باید به آن‌ها اهمیت ندهی و سنگ شوی و یا همدلی کنی و آب شوی.