Status Updates From Apokalipsa Koby. Wspomnieni...

„O mężczyzn są zazdrośni normalni mężowie, ale mój jest zazdrosny o idee”

Wyjątkowo nic nie zacytuję, bo mi trochę źle po tym, co właśnie przeczytałam.

„Zrozumiałem w końcu, że Lenin jako przywódca przestał dla Koby istnieć. A razem z nim przestał też istnieć Koba. Nie był już cieniem przywódcy, ponieważ przywódcy już nie było. Wierny Koba umarł, pojawił się towarzysz Stalin (...)”

– Poczekaj, a jak jest teraz z „innymi opiniami?”
– Nie będzie ich – odpowiedział drwiąco.

„Nowy Koba Stalin nie służył już bogu Leninowi. Koba Stalin służył sobie. A raczej sobie i rewolucji - o tyle, o ile mogła służyć jemu.”

„- A dlaczego Stalin?
- Dlatego, że stal wszystko wytrzyma... Zdaje się że mój stary znajomy Mołotow dobrze zapamiętał, że stal nie boi się młota.”

Ciekawe, że to Mołotow dożyje późnej starości, a nie Stalin, cieeekawe.

„Jekaterina była pobożną dziewczyną i opowiadania o rewolucyjnych czynach Koby mogły ją tylko przestraszyć. Koba podbił jej serce nie czynami, lecz oczami. (...) już po tygodniu biedna ślicznotka patrzyła na niego takimi psimi, oddanymi oczami, jak my wszyscy, którzy od dawna byliśmy jego wiernymi psami.”

Aaaa, Kato, prawie się przy niej spłakałam:(

„Lenin śmiał się często. Miał dźwięczny, dziecinny śmiech. We Włoszech nazywali go signore Dzyń-dzyń. Koba, czczący wówczas Iljicza jak boga, szybko przejął od niego ten zwyczaj częstego śmiania się. Ale śmiech mojego przyjaciela brzmiał dość dziwnie, jakby coś wypluwał. Zamiast się śmiać, Koba parskał pod wąsem...”