Status Updates From The Poetics of Reverie: Chi...

из сборника «Отражение родного неба» (1898) Роденбах:
...
Сквозь туман времен
И памяти туманы
...
Ужели был я тем ребенком?
Печальное, задумчивое детство
Не знавшее улыбки, —
Дитя смиренное, кому забавы чужды
Дитя, чья Северу привержена душа
О, это кроткое и чистое дитя
Мне вспоминать его
До гроба…

Стоит читать/перечитать из-за главы о детстве.

《Чтобы вновь обрести язык сказки, нужно раствориться в экзистенциализме сказочного, душой и телом превратиться в существо, готовое удивляться, сменить восприятие мира на восхищение им. Восхищаться, чтобы принимать ценность воспринимаемого. И даже в прошлом восхищаться воспоминанием.》

"To love things for their use is a function of the masculine. They are components of our actions, of our live actions. But to love them intimately, for themselves, with the slowness of the feminine, that is what leads us into a labyrinth of the intimate Nature of things."

I'm reading it as slowly as Bachelard deserves to be read. A great leisure reading!

Jestem pewna, że jak odwołam się do tej aromaterapii, to od razu komplet punktów będzie

Ach, aż mam flashbacki do lekcji wdż-u(prowadzonych przez panią od religii). Mężczyzna jest silny, mądry, skoncentrowany na celu. Kobieta, łagodna, czuła, głęboka.
Ja wiem, że w jakiś sposób trzeba było określić sprzeczne natury w człowieku, ale jak jeszcze raz przeczytam mądrość małżonka i miłość żony to chyba rzucę książką o ścianę

"u wszystkich gatunków zwierząt samica jest zazwyczaj istotą najmniejszą, najsłabszą, najdelikatniejszą" Ekhem, czarna wdowa, słonie, hieny, lwice...

Ale nazwać fontannę Brunnen, to takie samo okrucieństwo jak nazwać motyla Schmetterling

Przeczytałam cały wstęp i nie mam pojęcia czy to będzie pasjonująca lektura czy jakiś bełkot

As Rilke says, “in order to write a single verse, one must see many cities, and men and things; one must get to know animals, and the fight of birds, and the gestures that the little flowers make when they open in the morning.”  Each contemplated object, each evocative name we murmur is the point of departure of a dream and of a line, a creative linguistic movement.

Through imagination, we forsake the ordinary course of things. To perceive and to imagine are as antithetic as presence and absence. To imagine is to absent oneself; it is a leap toward a new life.

…Only an iconoclastic philosopher can undertake that heavy task: detaching all the suffixes from beauty, seeking out behind the visible images the hidden one, going to the very root of the image-producing force.
In the heart of matter there grows an obscure vegetation; in the night of matter black flowers blossom. They already have their velvet and the formula of their scent.