Status Updates From فلاکت روزمره

شوخی همان سورئال دسترس‌پذیری است که وقتی رئالیسم دارد خفه‌ات می‌کند، راه نفست می‌شود...

همه‌چیز ممنوع بود. زندگیِ روزمره بدون فساد ممکن نبود. خودِ دولت فساد را یکی از اصول کسب‌وکار کرده بود و در مقابلش دست روی دست می‌گذاشت، مگر این‌که پلیس مخفی به دستاویزی برای اخاذی نیاز داشت. در هر صورت، تو مالِ دولت بودی. داراییِ بی‌چون‌وچرای دولت. هر کسی هم که زیر بار این وضعیت نمی‌رفت، دشمنِ دولت بود.

همه‌جا پر از جاسوس بود، پر از آدم‌هایی که ترس در دلِ دیگران می‌انداختند و مردمی که با پیش‌دستی‌شان در فرمانبرداری، دست‌آموزِ ترس شده بودند.

مدت‌ها بود می‌دانستم ترسی که حکومت از مرگ در دلت می‌اندازد چگونه زیرِ پوستت می‌خزد. مدت‌ها بود دشمن حکومت بودم، در معرضِ شکار. اما هیچ‌کدام از بستگانم یک‌بار هم از من نپرسید که آیا از فروپاشیدن می‌ترسم یا نه. با این‌که خودشان هم زخم‌هایی قدیمی داشتند، نمی‌دیدند که من هر روز ویرانی را بر پوستم حس می‌کنم.

این کتابو با پوست و گوشتم حس کردم. حسی که خیلی وقته از یک کتاب نگرفتم. غم سنگینی که داشت، قلم فوق‌العاده و شفافش همگی باعث شدن به یک مجموعه جستار عالی تبدیل بشه. کتابِ یک بار خوندن نیست، کتابیه که باید بار ها بخونیش، زیر جمله هاشو خط بکشی و با خودت تکرارشون کنی. هرتا مولر، غریبه ای که نوشته هاش به شدت برام آشنا بودن.

شاید به این حکومت امیدی نداشته باشم، ولی هرگز نباید از خودم قطع امید کنم.