Status Updates From سهراب‌کُشی

ما چند پیر آزمند که مرگ را به خون‌های جوان پروار می‌کنیم

اگر نشان وی می‌جویید خونی‌ست بر دستهای من
اشکی‌ست در دیدگان ترم
سوزی‌ست در جگرم
خاکی‌ست بر سرم
پسرم! پسرم!

آه خرد
چرا در سر بدلان جای می‌کنی اگر خردی
چرا ایشان را یار می‌شوی که سوار بر باره‌ی تو
در خون این و آن کوشند؟

بنگرید در این زمین کهن که خون جوان را چه آسوده می‌مکد

_ما و هر کسی در این راه است؛ و چون به رفتن از رنجِ این جهان برهیم،شادی چرا نکنیم؟
آری مرا چون بروم، جشنی سازید که به گوشم خوش تر؛ چغانه گوسان، از جهانی مویان!
_گیو:چه می‌خواستم بود و کی‌ام! چه ویرانه‌ها ساختم در بهای آزادی! چه اندازه خون ریختم پای زندگی؛ که می‌شد نریخت اگر روزگار را خردی بود! اگر جای هرکه ریشه بریدم، درختی می‌کاشتم،اینک باغی بزرگ بر ساخته بودم!

_بدرود گویید با جوانمردی، که پیش از سهراب مرد!

_چرا هر نیک را به بَد میگیریم؛ از آن نیست که همواره بد دیده‌ایم؟

_رستم:خود را بینا شمردیم بر همه چیز ؛ و خرد به ما می‌خندید! نادان آن که شیوه زند به گیهانِ شیوه زن!

هژیر: نیندیشیدی از سرانجام جنگ با مردان؟
گردآفرید: شما سرانجام جنگ با زنان دیدید با دیدگان خود! توران گواهان بودند؛ که چه آسان بردم بِدان که باختم!
واروی شما پیلتن، که آسان باختید بدان که بردیدش!
کاش سپید دژ ته گیتی بود؛و تو از آن فراتر نمی‌شدی سهراب!

سهراب: گفتم سمنگان جا‌به‌جا نتوان کرد؛
اندیشه ها را چرا !

کاووس: کَرنای پیروزی بدمید!
که شهریاری خریدم به هزاران نفرین!

آری، ما باخته‌ی این جهانیم،
که پیش از زادن ما پی ریختند!