Status Updates From The Life of Greece

"...the profoundest question that ethics can ask: is a natural ethic possible? Can morality survive without supernatural belief? Can philosophy, by molding an effective secular moral code, save the civilization which its freedom of thought has threatened to destroy? (372).

توسیدید [بر خلاف هرودوت] درباره اشخاص و وقايع به ندرت داوری هاى اخلاقى می كند. اغلب احساسات شخصى را از كار خويش دور نگه می دارد. در ذكر وقايع، حق هر دو جانب را عادلانه ادا می كند. از این رو توسيديد را می توان پدر روش علمى تاريخ دانست.

هرودوت به اهميت شخصيتها بيشتر تكيه میكند تا به سير منطقى وقايع، و اشخاص را در جريان تاريخ موثر میداند. اما توسيديد‌ باوجود اعتقاد به شخصیتهای استثنایی، وقايع را بدون توجه به افراد و با در نظر گرفتن علل،تحولات و نتايج آنها ثبت میکند

سقراط در رساله اوتوفرون می گوید:
“خوبى نه از آن روى خوب است كه خدايان آن را پسنديده اند، بلكه چون خود خوب بوده، خدايان را خوش آمده است.” اين سخن، فلسفه را به انقلاب برمی انگیزد. مفهوم خوبى براى او از خداشناسى سخت جداست…

"The announcement of the relativity of knowledge did not make men modest, as it should, but disposed every man to consider himself the measure of all things; every clever youth could now feel himself fit to sit in judgment upon the moral code of his people, reject it if he could not understand and approve it, and then be free to rationalize his desires as the virtues of an emancipated soul" (362).

وجود هر جمعيت مذهبى مستلزم عقيده ای ثابت و مشترک است و از اين روى، دير يا زود، هر دينى با جريان تند و پرتحول غير مذهبى، كه در عرف ما به پيشرفت علم موسوم است، مواجه می شود و با آن به نزاع برمی خيزد.

بار ديگر تاريخ به وسيله پريكلس‌نشان داد كه رهبرى محتاطانه و اعتدالى اشرافزادگانی كه از پشتيبانى مردم برخوردار باشند، براى اجراى اصلاحات آزادی خواهانه شايسته تر است و دوام بيشترى دارد.

در آتن هيچ زنى حق ندارد بيش از سه رخت داشته باشد ولى زنان به اين قيد میخندند، از حدود مقرر تجاوز میكنند و میدانند كه در نظر اغلب مردان زن ساخته جامه اى است كه بر تن دارد. این رفتار زنان حاكى از عقل و تدبيرى است كه گردآمده هزاران قرن است

"The age of Pericles resembled our own in the variety and disorder of its thought, and in the challenge that it offered to every traditional standard and belief. But no age has ever rivaled that of Pericles in the number and grandeur of its philosophical ideas, or in the vigor and exuberance with which they were debated" (349).

تميستوكلس به مردم آتن فهماند كه راه وصول به اقتدار و عظمت از درياست نه از خشكى، و وسيله آن تجارت است نه جنگ. او بود كه از اين رهگذر، مسير تاريخ يونان را تعيين كرد. وى با ايران باب مذاكره را باز كرد تا جنگ ميان دو امپراطورى را خاتمه دهد

خشايارشا با عظمت روحى راستين جواب داد كه وى حاضر نيست، مثل اسپارتيان، با كشتن فرستادگان، مقرراتى را كه بايد همه مردمان رعايت كنند، زير پا گذارد. چون او اسپارتيان را براى چنين رفتارى سرزنش كرده است، خود مرتكب آن نمی شود.

انسان از زمانى بر دولت آزادى دست يافت كه به وجود قانون پى برد. تا جايى كه ما می دانيم، يونانيان نخستين مردمى بودند كه، در عرصه فلسفه و حكومت، قانون و آزادى را دريافتند، و اين است راز کامیابی ها و اهمیت ایشان در تاریخ.

درخت فلسفه كه ناگهان بارور شد، ريشه و ساقه ای داشت. دانش كهنه كاهنان مصرى و مغان ايرانى و پارسايان هند، علوم لاهوتى كلدانی و اشعار فلسفى هزيود با واقع پردازی بازرگانان فینيقى و يونانى آميختند و جنبش فلسفى يونيايى را به وجود آوردند.

سولون تمام انتقادها را به جان و دل پذيرفت و به نقص قوانين خود اعتراف كرد. از او سوال شد كه آيا آنچه براى مردم آتن آورد، بهترين قوانين است جواب داد: ((نه، بلكه بهترين قوانينى است كه می توانستند بپذيرند.))

به نظر آناخارسيس برقرارى عدالت پايدار در ميان مردم ميسر نيست، زيركان قادرند هر قانونى را چنان تاويل كنند كه منطبق بر مصالح خاص آنان شود. از اين گذشته، قانون همانند تار عنكبوت است كه مگس كوچک را می گیرد و به حشرات بزرگ راه فرار می دهد