Status Updates From تصویرخوانی: وقتی به یک اثر ...

از روایت داستانی نویسنده خوشم اومده ❤️

مقدمه‌ی خوبی داشت. مخصوصآ از این جهت که آشنایی خوبی با ماهیت و ضرورت کتاب، شکل می‌ده.

Passeio pelo mundo prestando atenção em cores que eu não sei o nome

یادها در سنگ‌ها و سکه‌ها ملموس می‌شوند: چیزی در حکم یادآوری و هشدار، چیزی به منزله‌ی آغازگاهی برای اندیشه یا عمل. هر یادبود و هر یادمانی تلویحا حامل این نوشته است: "به یادآور و بیندیش."

آن شهر آرمانی و بسامانی که در خیال می‌پروریم تصویر ذهنیِ یکپارچه‌ای از آنچه می‌بایست مکان زندگی ما باشد(به گمان من) تنها بر روی کاغذ وجود دارد، در آرمان‌شهر توماس مور یا در روایات رازآمیز آتلانتیس

تنها و تنها آنچه نادیدنی است احساسات ما را برمی‌انگیزد

تئودور ژوفروئا، درس های زیباشناسی

عجیب اینکه پیکاسو، در مقام کسی که عمیقا رنج و غذاب آدمی را تصویر می‌کرد، یکسر از فهم آنچه فردی رنجور بدان نیاز داد بی‌بهره بود: نیاز به حضور انسانی دیگر که توانا به درک رنج او، قادر به گوش‌سپردن به او و نثار شانه‌ای به او باشد، و نه صرفا قادر به نثار نگاهی خوش‌قریحه به او

جکسن پالک دوست داشت بومش را بر کف زمین بخواباند و نقاشی‌اش را بکشد. می‌گفت با این کار "احساس می‌کنم به اثر نزدیک‌تر هستم، به بخشی از نقاشی بدل می‌شوم، چرا که با این شیوه می‌توانم گرد نقاشی راه بروم، از هر چهار گوشه‌ی نقاشی روی آن کار کنم و به معنای واقعی کلمه در دل نقاشی قرار بگیرم. این کار نظیر شیوه‌ی شن‌نگارانِ سرخپوست در غرب آمریکاست."