Status Updates From گزیده اشعار فریدون مشیری

این خطوط سیاه سردرگم
دل من، روح من، روان من است
آنچه از عشق او رقم زده‌ام
شیره جان ناتوان من است.
سوز آهم اثر نمی‌بخشد
دفتری را چرا سیاه کنم؟
شمع بالین مرگ خود باشم
کاهش جان خود نگاه کنم.

از گور چگونه رو نگردانم؟
من عاشق آفتاب تابانم
من روزی اگر به مرگ رو کردم
«از کردۀ خویشتن پشیمانم»

من تشنۀ این هوای جان‌بخشم
دیوانۀ این بهار و پاییزم
تا مرگ نیامده‌ست برخیزم
در دامن زندگی بیاویزم

اون‌قدر قشنگه شعرهاش، چنان آهنگین و وزینه، با اون تصویرسازی‌های محشرش، که دلم نمیاد تموم بشه. روزی چندتاش رو می‌خونم و از لذت لبریز می‌شم.

بسی گفتند: -« دل از عشق برگیر!
که نیرنگ است و افسون است و جادوست!»
ولی ما دل به او بستیم و دیدیم
که این زهر است، اما! ... نوشداروست؟

بیا، به حال بشرهایی گریه کنیم
که با برادر خود هم نمی تواند زیست
چنین خجسته وجودی کجا تواند ماند؟
چنین گسسته عنانی کجا تواند رفت؟