Status Updates From Hangsaman

اما واژه‌ها حق نداشتند اینقدر ملال‌آور باشند.

پس زندگی کردن_ صبحانه، ناهار و شام خوردن، مسواک‌زدن، خوابیدن، کتاب‌خواندن_ در کمال تعجب و تصادفا در این دنیا ممکن بود. ناتالی مانند کسی که چشم باز کند و ببیند شهرش ویران شده و تک‌وتنها میان ویرانه‌هاست، در نهادی که کم‌وبیش دنبال مردار می‌گشت، برای خود سرپناهی زمخت، غذا و آسایش یافته بود.

هولناک‌ترین لحظه‌ی آن صبح و آن روز؛هولناک به صرف بودن،هولناک به دلیل نگاه‌های یک‌وری(بدگمان؟ آگاه؟ دانا؟) از طرف مادر و پدرش و نگاه بی‌اندازه مضحک برادش،هولناک به سبب کلمه‌های به‌یادماندنی و اعمال ناممکن به‌یادماندنی،هولناک به علت پرتوی آفتاب و ساعت‌های نفرت‌انگیز سردش؛ بله،هولناک‌ترین لحظه‌ی آن صبح یا هر صبح دیگر در زندگی‌اش زمانی بود که برای اولین‌بار توی آینه به خودش نگاه کرد،به صورت کبود و بدن رقت‌انگیز و گمراهش.

“But the mountains, relieved of the pressure of the sun, were dark and shadowy, and the fields, still lighted by the sun, were clear and green, and Natalie, lying with her cheek on her arm, felt herself running, lighter than anything she had ever known, running with great soft steps across the world. Her feet brushed the ground—she could feel it, she could feel it—her hair fell soundlessly behind, her long legs

god im struggling to get thru this