Status Updates From نماز میت

انیس، هیچ‌وقت به کارهایی که ما می‌کردیم اعتقاد نداشت. با خون این زن سرگشتگی و بی‌باوری عجیبی عجین بود. انگار بار مصیبت‌های همه‌ی خانواده‌های قدیمی‌اش را بر دوش می‌کشد. کینه‌اش نسبت به چیزهایی که من دوست داشته و به آن‌ها متعلق بودم، معصوم و عمیق بود. به چیزهایی که حدس می‌زد، حسد می‌ورزید، و روزی که مرا گرفتند، انکار خودش را توهین شده حس می‌کرد.

کسانی که به جریانی که به آن ایمان ندارند کشیده شوند و فداکاری‌های پوچ کنند، شایسته‌ی ترحم بیشتری هستند از آن‌هایی که در نهایت بی‌هودگی می‌میرند.

میل وافری به‌ خواب داشتم؛ به آن جنبه‌ی مهربان‌تر با مرگ.

نزدیک نشو، نه، نه، نزدیک نشو. دلسوزی تو، از سرم زیادست. من، حتا، هیچکس را نکشته‌ام. حتا، به خدا فکر نکرده‌ام. چطور، کسی، از اینهمه بی‌هوده بودن، خسته نمی‌شود؟ کاری که تو کردی، کار بی‌معنایی بود. کار بزرگ بی‌معنایی بود. مگر می‌شود به یک آدم توهین کرد؟ هیچ چیز را تغییر نداده‌ای، انسی. من، با جذامم کنار آمده‌ام. اصلاً مشکل نبود. یوسف می‌گفت بی‌غیرتی مشکل است؛ اصلاً مشکل نبود. هیچ چیز مشکل نیست، انسی.

برگشتم توی سلول و به خودم مژده دادم که آزاد خواهم شد.لابد هیچ
جرمی مرتکب نشده بودم.لابد اصلا مرا عوضی گرفته بودند و پرونده‌ام
هم لابد یک شب از بايگانی دادگاه دزدیده شده بوده،یا اصلاً پرونده‌ای
نداشته بوده‌ام.خوش به حالت.عقیل تا صبح جلق زده بود؛من چکار باید می‌کردم،و فردا، چگونه باید باور میکردم که زنده‌ام؟آه،سن‌توماس
تو،دستهایت را باید در زخم‌های مسیح فروبری:سن‌توماس شهید و قهرمان
و مورد ایحترام و خواهرجنده

از علیاحضرت چهارده معصوم، قشنگ‌تر رفتار کرده بود. اول طلاق، و بعد، من را، این گوهر يگانه و شایسته و حیف را، قربانی‌ی فداکاریش کرده بود. آن هم به چه طرز شاعرانه‌ای.

خواهرکم. آن همه لذت را که می‌بخشی، به عوض، چه می‌گیری؟ آزادی‌ی برادر قهرمانت را. هورا. مسلماً، عقیل و صرافان و جنایتکاران دیگری که توی این سلول‌ها می‌لولیدند و می‌میرند، جرم بزرگترشان این بود که خواهری این‌گونه زیبا و باشکوه و لایق نداشتند.

دستش را گرفتم و گونه‌اش را بوسیدم «انسی، انسی، روح ملعونی به تو ارث رسیده، جان دلم.»

نگاهش سنگین، افتاده بود ته لیوان و سرد بود. سفیدی چشمش، با آدم، گنگ بود، سیاهی‌اش مثل الماس، شعله‌ور ـ و در آبنوس کناره‌ی شب، در خویش، تمام می‌شد. بیشتر با سفیدی‌اش بودم. داشتم دور می‌شدم و یخ می‌کردم. داشتم شروع می‌کردم به خجالت کشیدن. هیچ به درد داستان‌های عشقی نمی‌خوردم، و دلم به حال هیچ‌کسی ـ که حتا دوستش داشتم ـ نمی‌سوخت. من به درد رفاه ـ چگونه می‌بایست می‌گفتم- درد...

به عصر نگاه می‌کردم، و به آرامش و سعادتی که روی پیاده‌روها رد و بدل می‌شد. یک لحظه می‌شد تصور کرد که هیچ‌کس، در هیچ‌کجا، این لحظه که من هستم، در هیچ مداری، بی‌دردی یا دردی را حس نمی‌کند. نه که اصلاً حس نمی‌کند، اصلاً وجود ندارد. آنجا، کافه‌ی روشن و کوچکی بود در یک تکه‌ی پرت شمال شهر. فکر کردم عاشق‌شدن یک کار تجملی‌ست.

"تمام شد. در شب بودم. از در حیاط رفتم میان هیاهوی چراغ ها که به دیوار شب، نقاشی های سرخ و سبز می‌کشیدند. خطوط رنگین نئون، شب را مثل میدان خیمه شب بازی کرده بود، و ستاره ها، بالای اتوبوس ها و اعلان های سینما، معلق می‌زدند." ص۲۳

"روی تفی که انداخته بودم، هیچ مگسی ننشسته بود. حیفم آمد ؛ آن قدر که خون توی آب دهنم بود ، کاش چند تا مگس لااقل رویش می نشستند." ص۸

برای صحبت، بهانه نمی‌خواست، برای مردن بهانه نمی‌خواست، و برای زنده ماندن هم.

آی پدر! آن مادرجنده‌ها را ببخش.

«دلم می‌خواهد دائم آن روزی را که قرار شراب‌خوری‌ی کمی داشتیم و گرامافون، آهنگ فرانسوی می‌خواند و یک کم سرمان گرم شده بود و به فرانسه با هم چیز می‌گفتیم، پیش چشمم بیاورم و هی تقلید آن روز را بکنم. خاک بر سر من.»

به خودم گفتم:«قاهرامانی چه سخته، زعیم.» و به بند بند کلامم-مثل پیامبران- شک آوردم.