Garnik liked it

“Մեր մեքենան անցնում է մի շարք գյուղերի միջով, որոնց փողոցներում մարդ արարած չի երևում։ Կարծես Շահ Աբասն է արշավել այդ գյուղերի վրայից և բնակչությանը դեպի Արազը քշել։
Երանի չէ՞ր, եթե բնակչությունը Շահ Աբասի ձեռքն ընկներ։ Այդ անողորմ պարսիկը գետում խեղդելուց առաջ գեթ կկերակրեր ժողովրդին, իսկ անողորմ բոլշևիկը նրանց դաշտն է քշում օրական տասնվեց ժամ աշխատելու՝ միանգամայն դատարկ ստամոքսով, չխնայելով կանանց ու երեխաներին և չի խեղդում գետում, որ միանգամից ազատվեն ապրելու տանջանքից։

Երկուշաբթի, 30-ը մայիսի, 1955թ.”
― Ler Kamsar, Կարմիր օրեր

tags: հայ-գրականություն, սատիրա

1 likes

No comments have been added yet.