Haman

“«...دست های مونتالی را در چنگ گرفت وآنها را غرق در بویه‌های سوزان و اشک ساخت:
-پدر همرا ما بیایید! شمارا با این دنیای مرده کشیشان و بت‌ها چه کار؟آنان آکنده از غبار قرون گذشته‌اند؛ پوسیده‌اند؛ فاسد و آلوده‌اند! از این کلیسای طاعون زده خارج شوید! همراهِ ما بیایید و قدم در روشنایی بگذارید! پدر، این ماییم که زندگی و جوانی هستیم؛ این ماییم که بهار جاویدیم ؛این ماییم که آینده‌ایم! پدر سپیده‌دم بر فراز ماست آیا می‌خواهید حصه خود را در طلوع آفتاب از کف بدهید؟ بیدار شوید و بگذارید کابوس‌های هراس‌انگیز گذشته را از یاد ببریم، بیدار شوید، و ما باز زندگی را از سر می‌گیریم! پدر(مقّدس) من همیشه شما را دوست داشته‌ام. همیشه حتی آن زمان که مرا کشتید آیا می‌خواهید بار دیگر مرا بکشید؟...»”
― اتل لیلیان وینیچ

“من روی زمین های سرد بسیاری به خواب رفته ام
زمین بیمارستان
زمین بازداشتگاه
و حتی زمین سرد ِ خانه کوچک خودم
اما باور کن روی هیچکدامشان
به اندازه آغوش بی تفاوت تو
یخ نکرده ام”
― میلاد تهرانی

“از ماهيانِ كوچك اين جويبار
هرگز نهنگ زاده نخواهد شد
من خُرديِ عظيم خود را مي دانم
و مي پذيرم
امّا
وقتي كه پنجه فتادن ريگي
خواب هزار ساله مردابي را مي آشوبد
اين مشتِ خشم
بر جدار دلم
بيهوده نيست كه مي كوبد”
― اسماعيل خوئي

“•
هر یک از زنانی
که زمانی
بی تفاوت از کنارشان گذشته ای
تمام دنیای مردی بوده اند...
همین زن که از اتوبوس پیاده شد
با چشمهای معمولی
و کیفی معمولی تر
و تو معصومش پنداشتی
روزی
جایی
کسی را آتش زده...
با همان ساقهای معمولی
و انگشتهای کشیده
شک ندارم
مردی هست
که هنوز
در جایی از جهان
منتظر است آن زن
خوشبختی را در همان کیف چرم معمولی
به خانه او ببرد...”
― Charles Bukowski