Lara

“There are diseases worse, yes, than diseases,
Aches that don't ache even in one's soul
And yet, that are more aching than the others.
There are dreamed anguishes that are more real
Than the ones life brings us, there are sensations
Felt only by imagining
Which are more ours than our life is.
There's so often a thing which, not existing,
Does exist, exists lingeringly
And lingeringly is ours and us.....
Above the cloudy green of the broad river
The white circumflexes of the gulls.....
Above the soul the useless fluttering-
What never was, nor could be, and is everything.

Give me some more wine, because life is nothing.”
― Fernando Pessoa

“Hij geloofde nog altijd in de liefde maar je had veel geluk nodig, alsof je een sleutel vond op straat en daar de deur bij moest zoeken.”
― Tommy Wieringa, Nirwana

“Toch zijn er mensen die in die logica − dus dat je je concentreert op de meest futiele details zoals stof op een bureau of vliegenpoepjes op een schilderij − de enige manier zien om de waarheid te doorgronden. Misschien zien ze het zelfs als het definitieve bewijs van die waarheid. Er zijn kunsthistorici die dat beweren. Goed, zij beweren weliswaar niet dat ze vliegenpoepjes op een schilderij zien, maar wel dat ze, als ze bijvoorbeeld moeten bepalen of een schilderij echt is of niet, enkel kijken naar de minst belangrijke details. In hun visie richten kunstvervalsers zich op de hoofdkenmerken, zoals de ronde vorm van een gezicht, of een lichaamshouding, die ze vervolgens perfect nabootsen. Maar ze kijken zelden naar de kleine, marginale details, zoals oorbellen, of de nagels van vingers of tenen. Daardoor slagen ze er niet in het kunstwerk in al zijn facetten te reproduceren. Anderen beweren, op basis van hetzelfde idee, dat je een voorval of een object precies kunt reconstrueren, zelfs als je het niet zelf hebt meegemaakt, simpel door te kijken naar de kleine details die anderen misschien onbelangrijk vinden, zoals dat in oude fabels vaak gebeurt.”
― Adania Shibli, Minor Detail

“Krop

Ze staat bij het raam in de diepte
Te staren en wijst naar de mensen,
Ze zegt het alweer en alweer:
Het leven is niets, het is niets.

Hoor toch hoe flemend dat klinkt
Als ze fluistert en kreunt, met die wellust,
Het leven is niets, het is niets.

Het zwelt haar de mond uit, een lofzang
Op onze vergeefsheid, ze stelt me
De dood in een duidelijk daglicht,
Het leven is niets, het is niets.

En ik ga al, ik raap haar weer op
Uit die diepte en draag haar naar bed
En druk me weer tegen haar aan.

Ik ruk haar gezicht naar me toe
En lik en slik al haar tranen.
Ik eet haar zo gulzig de krop
Uit de keel dat zij snikt diep in mij.”
― Leonard Nolens, Liefdes verklaringen