Dimitri Gagua

“You can tell the character of every man when you see how he receives praise.”   Difficult”
― Seneca, On The Shortness Of Life (illustrated): & other life lessons for the 21st century

“მეტროს ბოლო მატარებელი, ამის მერე სხვა რომ აღარ მოვა, ყველაზე სხვანაირია. ყველაზე სხვანაირი ხალხი უზის შიგნით. ისეთი სახეებით სხედან, გეგონება, უსასრულოდ აპირებენ აქ ჯდომას და მაგათი გაჩერება აწი აღარასოდეს აღარ მოვაო. მაგათი ჩანთები ყველაზე ბინძურია და პოლიეთილენის პარკები - ყველაზე შრაშუნა. მაგათ ნოკიებში ათამაშებული გველები - ყველაზე გრძელები და მოქნილები. ქალაქის ყველაზე დაღლილი ადამიანების ნახვა თუ მოგინდეთ, თბილისის მეტროს ბოლო მატარებელს დაელოდეთ და გაყევით. თეთრ-წითელ ინტერიერში შეაბიჯეთ და დაიკავეთ თქვენი კუთვნილი ადგილი ამ ხალხის გვერდით, სიღარიბის უკანასკნელ რაინდებად კურთხეულთა შორის.”
― გურამ მაცხონაშვილი, გლდანი [შეუძლებელი რომანი]:

“Feminist “theory,” as it is grandiloquently called, is simply whatever the women in the movement come up with in post facto justification of their attitudes and emotions. A heavy focus on feminist doctrine seems to me symptomatic of the rationalist fallacy: the assumption that people are motivated primarily by beliefs. If they were, the best way to combat an armed doctrine would indeed be to demonstrate that its beliefs are false. (…) A feminist in the strict and proper sense may be defined as a woman who envies the male role.

By the male role I mean, in the first place, providing, protecting, and guiding rather than nurturing and assisting. This in turn envolves relative independence, action, and competition in the larger impersonal society outside the family, the use of language for communication and analysis (rather than expressiveness or emotional manipulation), and deliberate behavior aiming at objective achievement (rather than the attainment of pleasant subjective states) and guided by practical reasoning (rather than emotional impulse).

Both feminist and nonfeminist women sense that these characteristically male attributes have a natural primacy over their own. I prefer to speak of“primacy” rather than superiority in this context since both sets of traits are necessary to propagate the race. One sign of male primacy is that envy of the female role by men is virtually nonexistent — even, so far as I know, among homosexuals. Normal women are attracted to male traits and wish to partner with a man who possesses them. (…) The feminists’ response to the primacy of male traits, on the other hand, is a feeling of inadequacy in regard to men—a feeling ill-disguised by defensive assertions of her “equality.”She desires to possess masculinity directly, in her own person, rather than partnering with a man. That is what leads her into the spiritual cul de sac of envy. And perhaps even more than she envies the male role itself, the feminist covets the external rewards attached to its successful performance: social status, recognition, power, wealth, and the chance to control wealth directly (rather than be supported).”
― F. Roger Devlin, Sexual Utopia in Power: The Feminist Revolt Against Civilization

“ცურვის დროს თითქმის არასოდეს არა ფიქრობენ, განსაკუთრებით - როცა მკლაურით მიდიან. ალბათ, ამიტომ მიყვარს ცურვა და ყველაზე მეტად მკლაური.”
― Guram Rcheulishvili, ნელი ტანგო