Lila

“از هر لیوانی که آب نوشیدم
طعم لبان تو و پاییزی
که تو در آن به جا ماندی به یادم بود
فراموشی پس از فراموشی
اما
چرا طعم لبان تو و پاییری که تو در آن
گم شدی در خانه مانده بود
ما سرانجام توانستیم
پاییز را از تقویم جدا کنیم
اما
طعم لبان تو بر همه ی لیوان ها و بشقاب ها
حک شده بود
لیوان ها و بشقاب ها را از خانه بیرون بردم
کنار گندم ها دفن کردم
زود به خانه آمدم
تو در آستانه ی در ایستاده بودی
تو در محاصره ی لیوان ها و بشقاب ها مانده بودی
گیسوان تو سفید
اما
لبان تو هنوز جوان بود”
― احمد رضا احمدی / Ahmad Reza Ahmadi

“معنای این همه سکوت چیست؟
من گم شدم در تو؟
یا تو گم شدی در من ای زمان؟
کاش هرگز آن روز
از درخت انجیر
پایین نیامده بودم.”
― حسین پناهی

“They say, that when I was born,
my mother taught me to suck the milk.
And every night beside my crib,
she taught me to sleep as soft as silk.
With a smile she pressed her lips to mine,
till my mouth with joy oversplit.
She took my hand and guided my foot,
till I learned to walk with a happy lilt.
One word, two words, then three and more...
that's how she taught me to talk.
That's why my life is part of her life,
and will remain so as long as I live”
― Iraj Mirza Persian Poet

“Be the change that you wish to see in the world.”
― Mahatma Gandhi