วรรษกานท์

บุลินสะลึมสะลือ เผยอเปลือกตาขึ้นทีละน้อย ห้วงสมองมึนงง จับต้นชนปลายเรื่องราวไม่ถูก

เหลียวมองรอบกายถึงกับสะดุ้งเฮือก พบตนเองอยู่บนเรือเล็ก ลอยลำกลางมหานที เสื้อผ้า ร่างกาย ผมเผ้าซึ่งเดิมเปียกโชกแห้งสนิทแล้ว ไม่รู้ว่าสิ้นสติไปนานเท่าไหร่ ยิ่งไม่ทราบทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ แล้วเขี้ยววายุไปอยู่เสียที่ไหน รัตติกาลยังคลุมรอบกาย สายลมเยือกกระโชกปะทะจนร่างสั่นสะท้าน

ความทรงจำสุดท้ายเลอะเลือนสับสน เหตุการณ์ต่างๆ