Dandelion - قاصدک discussion
شعروترانه
>
کوچه - حضرت استاد فریدون مشیری
date
newest »
newest »
فکرنکنم کسی باشه که این شعرودوست نداشته باشه مرسی ازانتخابتون.
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است
.
.
.
با تو گفتم
حذر از عشق
ندانم
سفر از پیشتو هرگز
نتوانم
.
.
.
اینا همه اش برای من دنیایی است
مرسی از انتخابتون
يكي از معدود شعرهايي هست كه كلش رو توي اين حافظه ي ضعيفش نگه داشتم و حفظم
Mod
بی تو طوفانزدۀ دشت جنونمسیل افتاده به خونم
تو چسان می گذری غافل از اندوه درونم
بی من از کوچه گذر کردی و رفتی
بی من از شهر سفر کردی و رفتی
قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم
تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم
تو ندیدی
نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی
چون در خانه ببستم
دگر از پای نشستم
گوییا زلزله آمد
گوییا خانه فرو ریخت سر من
بی تو من در همۀ شهر غریبم
بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی
بر نخیزد دگر از مرغک پربسته نوایی
تو همه بود و نبودی
تو همه شعر و سرودی
چه گریزی ز بر من؟
که ز کویت نگریزم
گر بمیرم ز غم دل
به تو هرگز نستیزم
من و یک لحظه جدایی؟؟
نتوانم ، نتوانم
بی تو من زنده نمانم
...!!!*!
هما میر افشار
در جواب شعر کوچه ی فریدون مشیری
دوستـــــي مي گفـــت شعر كوچه اتهمچنــــان روشنــــــگر دلهاي ماست
گفتمش از كوچه ديـــــــگر دم مزن
زانكه شهر از شور و از شادي جداست
نيك بنـــگر هر طرف در هر گـــذر
نام خون آلـــوده اي بر كوچه هاست
زنده ياد شادروان فريدون مشيري
چون در خانه ببستمگوییا خانه فرو ریخت سر من
در شعر دوم به نظر من این دو خط با وزن کلّی ناهمگن بود؛ گرچه هر دو شعر خیلی زیبا بودند، ولی شعر دوم به نوعی نزول پیدا می کند و حال و هوای شعر مشیری را حفظ نمی کند.
یک سؤال هم از محضرتان داشتم: چرا این همه فریدون مشیری را یک دفعه تحویل گرفتید؟ البته منظورم این نیست که ایشان استاد نیست، ولی راستش را بخواهید تا به حال « حضرت ِ استاد فریدون ِ مشیری » نشنیده بودم
Mod
حضرت نیازی به تحویل گرفتن ما ندارد و این القاب تنها کوچکی من(ما؟) در مقابل این بلند مرتبه استاد را نشان می دهد. همین.
شاید هم من به واژه ی « استاد » حساسیّت ( آلرژی ) دارم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم
در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم
ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
يادم آيد : تو به من گفتي :
از اين عشق حذر كن!
لحظه اي چند بر اين آب نظر كن
آب ، آئينه عشق گذران است
تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا ، كه دلت با دگران است!
تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!
با تو گفتم :
"
حذر از عشق؟
ندانم!
سفر از پيش تو؟
هرگز نتوانم!
روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد
چون كبوتر لب بام تو نشستم،
تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم"
باز گفتم كه: "
تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!
اشكي ازشاخه فرو ريخت
مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!
اشك در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد،
يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه كشيدم
نگسستم ، نرميدم
رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!
بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!