نسبی گرایی

[خرس]

نسبی گرایی رویکرد و وظیفه اخلاقی را دارای خصلت یا غایتی واحد نمی داند و بر آن نظر است که انسان ها بسته به خصوصیات فرهنگی اجتماعی و گاه شخصی خود دارای درک های متفاوتی از مسائل و وظیفه اخلاقی هستند. آنچه که کسانی درست و بایسته شان انسانی خود می بینند ممکن است در جای دیگر یا نزد کسان دیگری زشت و نادرست دانسته شود. از نظر نسبی گرایان اسان ها همه درکی اخلاقی از امور دارند اما هر گروه و قوم درک خاص خود را از اصول و احکام تشکیل دهنده آن دارد.نسبی گرایان معتقدند که در این میان درکی خنثی و بی طرف وجود ندارد که بتوان آن را همچون معیاری برای ارزیابی و طبقه بندی درک ها مختلف به کار بردهرچه درک اخلاقی محدود و وابسته به موقعیت اجتماعی و تاریخی خود است.
نسبی گرایی درکی یکسره مدرسه ای و آکادمیک نیست. در دنیای امروز عوام نیز به طور گسترده ای بدان اعتقاد دارند.انها می گویند هر کس از دید فرهنگی و قومی خاص خود به جهان می نگرد و هیچ معیار عمومی ای برای سنجش این نظام ها و درجه بندی آنها وجود ندارند.در یک کلام نسبی گرایی تنها درکی است که به همه دیدهای اخلاقی به گونه ای همسان می نگرد و از قضاوت در مورد آنها پرهیز می کند .
احتمالا به این خاطر امروزه نسبی گرایی از رواجی گسترده برخوردار است. مردم آن را تنها راه برخوردی اخلاقی به دیدگاه و درک های یکدیگر می دانند .
---------
با این حال علیرغم رواج گسترده نسبی گرایی درک غلطی از رویکرد اخلاقی انسان ها دارد و مردم را به اشتباه آن را تنها دیدی می دانند که قوام و حرمت بینش اخلاقی همه اقوام وفرهنگ ها را به رسمیت می شناسد.مبنای رویکرد اخلاقی همه انسان ها یک برداشت از شان و مقام انسان است. ولی این نکته بدین معنا نیست که همه دیدهای اخلاقی دارای درجه درستی و اعتباری یکسان هستند. خطای دیگر نسبی گرایی رد کردن امکان بررسی عقلایی دیدهای اخلاقی و بحث و گفت و گویی منطقی در باره آن است.
هر دید اخلاقی را می توان بر اساس این که تا به جه حد ( از لحاظ عمق و گستردگی ) فرد را موظف به رعایت حقوق دیگری می نماید مورد ارزیابی قرار داد.