در باره ماه گرفته ها

[Sara.Oskouei]

وای بر ماه گرفته نخوانده ها
در عجبم از اهالی ادب و مسئولیت داران ادبیات ایران که از کنار چنین اثر قابل توجهی با توجهی نه چندان درخور گذشته اند . قطعا توقع نداریم که عموم توانایی ارتباط گرفتن با نوع روایت این کتاب را داشته باشند . چرا که نویسنده آن با تسلطی عجیب بر نوع گویشِ عصری خیلی قبل تر از عصر خود داستانش را روایت کرده است .
ماه گرفته ها را نمی توان در رده کتاب های تخیلی قرارداد چرا که کل قصه و داستان های آدم های آن مرزی بین واقعیت و رویا را دارد که فضای کلی داستان را سورئال می کند .
چیره دستی نویسنده در حفظ به اصطلاح سینمایی ها راکورد وجوه شخصیتی کارکترهای بی شمار آن سردرگمی رایج خوانندگان این سبک را از بین می برد .
به جرات می توانم بگویم که در ادبیات معاصر نمونه ای مانند ماه گرفته ها را نداریم . هنگام خواندن آن چنان با آدم ها و قصه هایشان عجین می شویم که حس می کنیم یکی از آنها یا حتی یکی از اشیاء آن خانه هستیم .
روح زندگی در تک تک آدم ها و حتی اشیاء داستان جریان دارد و این است که رئالیسم جادویی را می سازد
خواندن ماه گرفته ها را به همه نسل های قدیم و جدید توصیه می کنم . این کتاب یک دروازه است به واقعیت هایی که از زمانی برای ما خیال شد و اصالتمان را گرفت .