داستان كوتاه discussion
داستان كوتاه
>
بابا / مهدي بهروزي
date
newest »
newest »
فكر ميكنم براي خواننده اين سوال بي جواب ميمونه كه در گذشته چه اتفاقي افتاده! ولي خيلي نميشه حدس زد كه چه اين اتفاق چي بوده. و به نظرم اين از جذابيت داستان كم ميكنه!!!شايد اگه فضا سازي بيشتر بود امكان حدس زدن هم بيشتر ميشد:)
مهم نيست که در گذشته چه شدهو علت اين جدائي هرچه که بوده
مهمتر اين است که
درحال، دختري تنها با قضاوتي يکسويه
،و پدري سرگشته و بي قرار
نيازمند بازيابي هويت گمگشته خود و دخترش
.........
حناب بهروزي عزيز
،از منظر يک خواننده صرف
برايم بسيار دلنشين بود و تکان دهنده
ممنون
Mod
منظورم فقط همون قضاوته كه هر كسي از ظن خودش اون رو انجام مي ده وگرنه من ارادت دارم خدمت همه دوستان عزيز گروه داستان كوتاه به خصوص سركار خانم ماريا و
M.H.R
عزيز.
ممنون از نظراتتون.
Mod
من این متن رو جزو این قبیل نوشته ها فرض کردم
وگرنه همچین فضا سازی ضعیفی از شما بعیده
Mod
حرف شما كاملا درسته و فقط انتقال يك حس بود كه گاهي لازمه فقط انجام بشه.
اما در چند سطرش اشاره به يك قضا ها و موقعيتهايي به صورت نمادين شده بود كه گهگاهي مي شه اونها رو جاي فضا سازي و ايجاد ايماژ كذاشت.
ممنون از نظرت.
Mod
Mod
Mod
شما هر روز تابستون كه از خونه مياين بيرون آفتاب مثل هر روز بالا اومده اما همين آفتاب توي روزهاي مختلف برات يك حرف تازه اي براي گفتن يا نگفتن داره.
تئوري تكرار در متون دراماتيك تئوري عجيبي نيست اما تكرار براي به ياد آوري خيلي چيزها ضروريه.
همين كه يادمون بندازه خيلي چيزهاي معمولي باز هم هستند و باز هم تكرار مي شوند.
ممنون كه نظر دادي عزيزم.
خیلی مطالب را باید گفت.تکرار کرد به شعر داستان نقاشی فیلم هر روز وشاید هر ساعت
اینکه همیشه حق با ما نیست دیگران را هم ببینیم گوشمان به شنیدن عادت کند و اینکه قبل از بستن هر دری حد اقل پنجره ای گشوده باشیم خسته نباشی اقا مهدی
جناب بهروزی من فکر می کنم اون اتفاقی که مد نظر بوده رو خودتون پیش خودتون نمی دونستین و بیشتر می خواستین یه سری حرف های دیگه رو به اون بهانه بزنین.من خوشم اومد از نوشتتون ولی اگه اینجوری که من برداشت کردم درسته ،به نظرم مبهم بودن داستان برای کسی که نویسندشه زیاد جالب نیست
Mod
در ضمن نويسنده بايد خيلي خنگ باشه كه خودش ندونه چي داره مي نويسه.
ممنون از از جوزف عزيز و سركار خانم ليلا و ساير دوستان به خاطر نظراتتون.
شبیه نوشته هایی ست که گاهی آدم گوشه کتاب مورد علاقه اش یا دفترش یا حتی توی مغزش در یک پارک خلوت می نویسه ..همیشه فکر کردم این مدل نوشته ها خیلی پر مفهوم تر و زیباتر از اون داستان هاست که کلی رویش کار می کنم ..چون این این نوشته آنچه است بکر و خالص از همون اتفاقی ست که افتاده بی هیچ دست کاری کردن ..نوشته شما هم همین بکارت و خالصی رو داره بی هیچ حرف زایدی و انقدر گنگ مانده که می شود برایش هزار هزار قصه نوشت ..در دنیا بیشتر از هرچیزی قضاوت یک طرفه نفرت انگیز است
همواره موفق باشید ..
Mod
راستی خوش اومدیننننننننننننن
مهدی جان جالب بود و مهم نبود قضیه چی بوده و چرا دختر اون طوری با باباش رفتار کرد مهم اون حس بود که به من خواننده انتقال یافت
Mod
ماااااادر جان
بفرماییییین بفرمایییینن
منم می خواستم همون حسه منتقل بشن ایشون دیگه.
این که میگم چون در مورد محتوی است نقد نیست نظر شخصیه:بهتر بود اول داستان رو این جور شروع میکردی که پدر بعد از بیست سال میخواد دخترش رو ببینه و در ذهنش بر خورد اولیه رو بسیار زیبا تجسم میکنه ولی دختر در اولین رویارویی کاملا متفاوت عمل میکنه.
این جوری میتونی برای داستان یک فراز خوب بسازی
و در ادامه حیرانی مرد را بیان کنی.
دیگه دنبال مادر جانش نری و سعی نکنی غیبت مرد رو توجیه کنی
قسمت برگهای پاییزی رو دوست داشتم
میتونستی در ابتدا همین برگها رو زیبا نشون بدی و در انتها با همین برگها مرگ رو تداعی کنی
در کل داستان از نظر من خیلی خوب نشده
جای کار داره
داستان وقتي اينقد كوتاه ميشه خوب توقع خواننده هم بالا ميره كه بايد حتما اتفاق خيلي خاصي توش بيفته و من خيلي خوشحالم كه اين اتفاقث نيفتاد و داستان خيلي معمولي ادامه پيدا كردلحن داستان رو خيلي دوست داشتم
من كلا اين طور داستان هار و كه خواننده به صورت مخاطب نويسنده در جريان داستانه رو دوست دارم
مثل داستانهاي سياه ها مثل شعراي هيوز مثل آهنگاي رپ
كاش اين طور لحن قشنگ رو به يه داستان تكراري وصل نميكردي ويه داستان نو با اين لحن ميگفتي
Mod
در ضمن ممنون از نظري كه دادي. خوشحالم كردي.
موفق باشي.
خوب اینکه داستان دارای موضوع تکراریه شکی توش نیست و فکر کنم که اینو قبول داشته باشیالبته این تکراری بودن یکه تکرار جعلیه یعنی تو زندگی واقعی خیلی خیلی به ندرت اتفاق میافته ولی اونقد تو داستان ها رمانها و فیلم ها باهاش روبرو شدیم که برامون تکراریه
واین در حالیه که توی زندگی همه ما خیلی اتفاقات تکراری هر روز اتفاق میافته که اصلا بهشون توجه نمیکنیم و توجه کردن به اونها و به صورت داستان درآوردنشون کار نویسندگان بزرگه
داستان های چخوف همینگوی واشتاین بک مالامال از این طور اتفاقاته
حالا وقتی من داستانت رو میخوندم وقتی این بند رو خوندم
يك خيابون دراز كه دوطرفشو درختاي بلند احاطه كردن با برگاي زردي كه كف خيابون ريخته شده و وقتي كه پا روي هركدومشون مي ذاري تازه آخرين صداهاي زندگيشون رو مي شنوي
به شدت تحت تاثیر قرار گرفتم و با خودم گفتم که چه خوب بود که این داستان با این لحن که خواننده رو تو صدا مکنی یک داستان از یک روز معمولی مثلا برگشتن یک مرد از سر کار به خونه و توجه کردن به چیزایی که قبلا توجه بهشون نمیکرده باشه(البته این تو فکر من اومد و خودت میتونستی یه جور دیگه داستان بگی) ولی موضوع داستان تو متاسفانه تکراری بود
این لحن که مال خودته باید متصل میشد به
داستانی که هیچکی تا حالا ننوشتدش
داستانی که مال خود خودته و وقتی یکی میخوندش ساعت ها تو فکر میره و این باعث میشه خواننده برای یه ساعت هم که شده مثل تو فکر کنه
Mod
ازت ممنونم كه منو به چيزي راهنمايي كردي كه خيلي كم بهش فكر مي كنم.
اينو قبول دارم كه از يك زبان خيلي مهجوربراي نوشته هام استفاده مي كنم اما متاسفانه كمتر در مورد سوژه ها فكر مي كنم و اميدوارم از اين به بعد وقتي مي خوام داستان بنويسم بيشتر روي سوژه متمركز بشم.
ازت تشكر ميكنم.
موفق باشي.
خواهش میشهخیلی خوشحال شدم که منظورمو فهمیدی
تو هم موفق باشی
این نوشته خود یک قضاوت خام ونپرداخته است همون قدر که تصویری از یک قضاوت یک طرفه وخام در یک رابطه است یک انسان رو با یک عکس فوری خلاصه کردیاون جلوي تو مثل ملكه اليزابت خوشگل و خوش برخورد بايسته و بگه : برو گمشو، تو ي اين بيست سال كدوم گوري بودي كه سراغ من رو نمي گرفتي، برگرد برو همون جايي كه بودي. نمي خوام ريخت و قيافتو ببينم. بي شرف عوضي
Mod
اما این نوشته کلا در باره قضاوت است حال قضاوت سطحی یا هر نوع قضاوتی دیگر.
ای کاش قضاوتی قضاوتی قضاوتی در کار بود.
اگر هدفتون انتقال حس بود در مورد من اتفاق نیفتاد . که مطمئنا به معنی شکست داستان نیست . شاید اگه داستان قوی (نمایشنامه) قبلی (ملاقات من ..) اینجا نبود من حس دیگه ای داشتم در واقع داستان انتظار من رو از نویسنده براورده نکرد ولی ذات داستان به خودی خود حرفی برای گفتن داره هچقدر تکراری هر چقدر غیر قابل باور . اسفاده از دوم شخص بهترین کاره ممکنه بود تصور اول یا سوم شخص داستان رو به مراتب نزول می داد . استفاده از ملکه الیزابت خیلی خوشایند بود . گذشته داستان مبهمه . به نظرم وقتی می شه این کارو کرد که از همه عوامل مطمئن باشی در غیر این صورت به داستان لطمه می زنه که زده . در اخر استفاده از شاهد داستان رو نجات داده به این دلیل که شخصیت برای من مبهم بود و نتونستید در چند جمله اون رو کامل برای من خواننده معرفی کنید منتظر ورود شخصیت جدید بودم . که الیته کمک هم رسید .اون چه گفتم تنها نظر شخصیم بود و بس . چون نقد بلد نیستم . ..اما من سوال دیگه ای داشتم در مورد داستان قبلی تون که مدتها ذهنم رو مشغو کرد نمی دونم کاره درستیه یا نه ولی همین جا این سوال رو می پرسم : عنوام داستان یا نمایششنامه ملاقات من با من بود . در قسمت نظرها هم خودتون تاکید کرده بودید که این شخص (حلاج) در واقع خود شخصیت بوده یا همان ضمیر ناخواگاه دختر . اما چرا .... با وجود اینکه من عنوان داستان رو می دونستم حتی لحظه ای تو طول داستان فکر نکردم حلاج همان تجلی دختر در قالبی دیگره . اون همون حلاج بود همین و بس .. چه دلیلی داشتید که نشون ندادید او مثلا روح حلاج بوده که حتی عنوان داستان رو هم برای تاکید خواستتون من با من گذاشتید . ایا اگر نویسنده به اون چه فکر می کرده نرسد حتی اگر داستان فوق العاده ای هم بنویسد باید به حساب ضعف داستان گذاشت یا اتفاقا قوت داستان ؟
محل نمایش عکس های فوری میتونه چیز خوبی از آب در بیاد حداقل این اطمینان هست که لنز دوربین قاضی نیستوبا عرض شرمندکی نسبت به محسن آقای نامجو که البته غایب هستن باید بگم خوشبختانه
هیچگاه هیچگاه هیچگاه قضاوتی در کار نیست
البته غیر از اون قضاوتهایی که در کار هست
و تو سرتو مي اندازي پايين تا قطره هاي اشكاتو هيچكي نبينه و روتو بر مي گردوني و راهي رو كه ازش اومدي رو نا اميدانه برمي گردي، يك خيابون دراز كه دوطرفشو درختاي بلند احاطه كردن با برگاي زردي كه كف خيابون ريخته شده و وقتي كه پا روي هركدومشون مي ذاري تازه آخرين صداهاي زندگيشون رو مي شنوي.
ولي دلت مي خواد برگردي و بهش همه چيزو بگي. فكر مي كني وقتي برگردي هنوز توي چارچوب در وايساده و داره دور شدن تو رو نگاه مي كنه اما وقتي بر مي گردي در بسته ايي رو مي بيني كه انگار هميشه بسته بوده. دلت مي خواد همه چيز رو جار بزني اما همه چيز رو همه كه نمي دونن، نبايد هم بدونن. همه چيز رو آدماي خاصي مي دونن كه گاهي ترجيح مي دن برن و گم و گور بشن. نباشن تا فقط همه چيز بين خودشون و خودشون بمونه. گاهي هم همه چيز رو آدمايي مي دونن كه ديگه زبون هاشون ياراي گفتن نداره، مثل مادرش كه گذاشته و رفته، يعني اگه دست خودش بود حالا حالاها دوست داشت بمونه اما موندن واسه اون تموم شده بود و بايد مي رفت هر چند كه آدمهايي مثل اون هنوز مي تونستن حالا حالاها باشند، كه هستن، اما اون بايد مي رفت و رفته بود و حالا فقط من مونده بودم كه همه چيز رو مي دونستم و بايد مي گفتم.
اما فكر نمي كنم كه اون بتونه باور كنه كه همه چيز فقط تقصير من نبوده و همه اون اتفاقها به خاطر خودش بوده ، اما با اون رفتاري كه اون كرد به نظرم هيچ وقت نتونم بهش بفهمونم كه ماجرا چي بوده و من چرا اين همه سال اون رو تنها رها كرده و رفته بودم. بايد راههاي ديگري رو امتحان كنم. بايد بگردم و يك شاهد پيدا كنم. شاهدي كه مثل من و اون كه حالا رفته بود همه چيز يادش بياد و بتونه شهادت بده كه اصل ماجرا چي بوده.
كاش اون شاهد رو پيدا كنم و كاش دوباره بتونم صداش رو بشنوم كه بهم بگه: بابا!.
6 فروردين 88
اصفهان