ευη συμ > ευη's Quotes

“Άλλες φορές σκέφτομαι πως η κάθε μέρα που έρχεται μοιάζει με τον άνθρωπο• ο εικοσιτετράωρος κύκλος υπομνηματίζει, ή μάλλον υπαινίσσεται, τον ίδιο τον κύκλο της ζωής του. Τα πρωινά έχουν ένα βρεφικό ψέλλισμα, απ' τα πουλιά συνήθως, ένα αντανακλαστικό τίναγμα στα πόδια κι ένα κλάμα, όπως η ώρα που ξεκινούν τα αστικά λεωφορεία. Τα πρωινά έχουν ένα σαλιωμένο δάχτυλο και μια αθωότητα, γιατί ο άνθρωπος στο ωράριό του είναι ανεξίκακος, οι άνθρωποι αμαρτάνουν συνήθως την ώρα της σχόλης. Το μεσημέρι πάλι ταυτίζεται με το μεσουράνημα του ανθρώπινου κόπου. Το απόγευμα προοιωνίζει τα γηρατειά, την απελπισία της μέσης ηλικίας, όπως είναι η δική μου και των εταίρων. Το σούρουπο καλεί τον χάλκινο ύπνο.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“Ίσως και να σκεφτόταν -τα έχουν αυτά οι συγγραφείς- πως ο αφρός είναι το μοναδικό πράγμα που στην ουσία δεν υπάρχει' εκεί που εμφανίζεται εντυπωσιακός μες στη λευκότητά του, ώσπου να τον ερωτευτείς έχει γίνει κάτι άλλο - νερό ας πούμε ή αέρας, κάτι πιο συνηθισμένο κι απ' το τίποτε. Ο αφρός είναι η έμπνευση, η καλύτερη στιγμή κάθε υγρού που ύστερα φθίνει, η βασίλισσα-ψευδαίσθηση που σε κορόιδεψε γι' άλλη μια φορά.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Φράουστ

“Το αντρικό μοιρολόι δεν το ‘χει μελετήσει κανείς. Λαογράφοι, μουσικοί κι ανθρωπολόγοι σήκωσαν τους ώμους αδιάφορα και προσπέρασαν. Ο αντρικός θρήνος πριν απ’ τον τάφο είναι ένας πολιτισμός ολόκληρος, αθέατος όπως, μόνο κουκούτσια και σπαράγματα μπορείς να βρεις ακούγοντας τα λόγια των γερόντων στο καφενείο. Οι άντρες θρηνούν μέσα τους, βαθιά στις εγωιστικές τους κρύπτες, θρηνούν για την αιωνιότητα των στιγμών τους που τις πίστεψαν, θρηνούν για λέξεις θηλυκές που τους ξεγέλασαν, αθανασία, παντοτινότητα. Ο αντρικός θρήνος είναι αποχαιρετισμός και ελεγεία, βρισιά, ροχάλα και μίσος για την ανάσταση που αργεί. Είναι ένας θρήνος βαρετός χωρίς τσεμπέρια και δάχτυλα που σφίγγονται σπαρακτικά, βουβός, που τον διακόπτει καμιά φορά το χλιμίντρισμα απ’ το άλογο του πεθαμένου που περιμένει μόνο του έξω απ’ τον στάβλο.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“Ο κόσμος της γυναίκας είναι γαλατόδασος• πέρα απ’ αυτόν απλώνεται άνυδρος χερσότοπος με στείρες σαύρες και θίνες. Στο ξέφωτο του δάσους, κάτω από μαστόμορφους καρπούς, στέκει το απόμακρό του τέμενος. Έξω από την είσοδο πρέπει να σταθείς και να βγάλεις τα παπούτσια, να νιφτείς, και καθώς περνάς τη χαμηλή πόρτα να σκύψεις. Εκεί, μόλις μπεις στο μισοσκόταδο και στην υγρασία της ζεστής πέτρας, βασιλεύει μια μυρωδιά• είναι τα λόγια τους που καίνε σαν θυμίαμα στις γωνιές κι όλος ο ναός μοσχοβολά. Είτε πρόκειται για βαθύκολπες Δαρδανίδες είτε για μεσόκοπες γυναίκες της Αθήνας με βαθύ ντεκολτέ και ιδρωμένο στήθος, ο κόσμος τους είναι ο ίδιος.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“Καμιά φορά, εναλλασσόμαστε σαν τις εποχές ή σαν τα κύματα, που όταν αποτραβιούνται πίσω στο πέλαγος για να έρθουν τα επόμενα, αφήνουν μόνο σταγόνες στις πεταλίδες και στ' αγκάθια των αχινών.”
― Ισίδωρος Ζουργός

“Έλεγα μέσα μου όλες αυτές τις αφέλειες σαν να είχα ξεχάσει τι θηρίο είναι τελικά ο άνθρωπος. Σαν να μην ήξερα τι είναι η κάθε καινούρια μέρα που ξημερώνει, πώς γδύνεται μπροστά μας και μας κάνει νόημα να πάμε κοντά της. Πώς ο ήλιος μας κάνει να ξεχνάμε τα ανομολόγητα. Τι είναι εκείνες οι σκέψεις στην πίσσα της νύχτας, οι τύψεις, οι αιθερόφωνες ενοχές; Ένα τίποτα είναι μπροστά στη δύναμη της νέας μέρας που ξημερώνει. Η νεαρή μέρα είναι λήθη και ζωή.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“Ποιος φτάνει στο μέλλον; Ο τάπητας που σε οδηγεί σ' αυτό είναι από καθρέφτη, κι όποιος τρέχει πάνω του ή γλιστράει στη γυαλάδα του και πέφτει ή ξεχνιέται χαζεύοντας το είδωλό του, μπερδεύεται και χάνεται.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“Τώρα πια ξέρω και κάτι άλλο, πως τα όνειρα της θάλασσας δεν είναι σαν τα στεριανά, που φεύγουν με το πρώτο φως, αλλά τα 'χεις στον κόρφο σου και τη μέρα, σε χαϊδεύουν και σου αφήνουν σημάδια από μικρές δαγκωματιές στην κοιλιά. "Είμαι εδώ συνέχεια", σου ψιθυρίζουν, "μην περιμένεις το βράδυ να με ξαναδείς. Φίλα με στο στόμα τώρα, στο καταμεσήμερο!" έτσι σου ψιθυρίζουν.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“Αναρωτιέμαι πολλές φορές, μετά τον θάνατο ενός ζευγαριού πού πάνε τα τρυφερά τους λόγια, αυτά που ψιθύριζαν μονάχα μεταξύ τους για χρόνια, αυτά που δεν κατέγραψε ποτέ κανείς, ο κώδικάς τους ο ιδιωτικός, ο ερμητικός, τα λόγια που φτιάχτηκαν απ' τα υγρά του έρωτα καθώς σταγόνες στέγνωναν στο στήθος και στην κοιλιά. Οι λέξεις τους οι μικρές, οι χαϊδευτικές, τα παρατσούκλια του έρωτα που μοιάζουν με γουργουρητά περιστεριών, τα προσωνύμια εκείνα που μπεμπεκίζουν, που ακούγονται στ' αυτιά των άλλων γελοία αλλά δεν είναι, λέξεις που τυχόν δεν υπάρχουν αλλά είναι παραφθορές άλλων, λόγια που τα φούρνισαν οι δικοί τους στεναγμοί και οι δαγκωματιές τους σε λαιμούς και τρυφερά αυτιά. Πού πάνε όλα αυτά μετά τον θάνατο; Δεν είναι λόγια προσευχής να τα φυλάξουν οι άγγελοι ούτε ποιήματα εμπνευσμένων ανδρών για να σκύψουν πάνω τους ύστερα από χρόνια οι σοφοί. Θρηνώ για τον χαμό τους τον αναπόφευκτο.”
― Ισίδωρος Ζουργός, Ανεμώλια

“It was words that I fell for. In the end, it was words that broke my heart.”
― Lang Leav, Memories

“It seems an age ago, since you have left me, time has filled me, with words unsaid;
as the sadness seeps into me slowly, and I am left to face the night ahead.”
― Lang Leav, Memories

“Χρόνια ολόκληρα ερωτευμένος μ’ έναν άγνωστο κόσμο, ώσπου ξαφνικά μια μέρα, κάτι αποφασίζει να στον φέρει μπροστά στα μάτια σου, και τότε, μέσα σε μια στιγμή, καταλαβαίνεις γιατί βρισκόσουν να αισθάνεσαι πάντα έτσι.”
― Γαρυφαλλιά Τεπελένη, Μια Βραδιά και Έναν Καιρό

“I want the following word: splendor, splendor is fruit in all its succulence, fruit without sadness. I want vast distances. My savage intuition of myself.”
― Clarice Lispector, The Stream of Life

“Who has not asked himself at some time or other: am I a monster or is this what it means to be a person?”
― Clarice Lispector, A Hora da Estrela

“Everything in the world began with a yes. One molecule said yes to another molecule and life was born.”
― Clarice Lispector, The Hour of the Star

“The world's continual breathing is what we hear and call silence.”
― Clarice Lispector, The Passion According to G.H.

“So long as I have questions to which there are no answers, I shall go on writing.”
― Clarice Lispector, The Hour of the Star

“I only achieve simplicity with enormous effort”
― Clarice Lispector, A Hora da Estrela

“Things were somehow so good that they were in danger of becoming very bad because what is fully mature is very close to rotting”
― Clarice Lispector, A Hora da Estrela

“I write and that way rid myself of me and then at last I can rest.”
― Clarice Lispector

“And I want to be held down. I don't know what to do with the horrifying freedom that can destroy me.”
― Clarice Lispector, The Passion According to G.H.

“Do you ever suddenly find it strange to be yourself?”
― Clarice Lispector, A Breath of Life

“Do not mourn the dead. They know what they are doing.”
― Clarice Lispector, The Hour of the Star

“I do not know much. But there are certain advantages in not knowing. Like virgin territory, the mind is free of preconceptions. Everything I do not know forms the greater part of me: This is my largesse. And with this I understand everything. The things I do not know constitute my truth.”
― Clarice Lispector

“She believed in angels, and, because she believed, they existed”
― Clarice Lispector, The Hour of the Star

“I have grown weary of literature: silence alone comforts me. If I continue to write, it’s because I have nothing more to accomplish in this world except to wait for death. Searching for the word in darkness. Any little success invades me and puts me in full view of everyone. I long to wallow in the mud. I can scarcely control my need for self-abasement, my craving for licentiousness and debauchery. Sin tempts me, forbidden pleasures lure me. I want to be both pig and hen, then kill them and drink their blood.”
― Clarice Lispector

“I write as if to save somebody’s life. Probably my own. Life is a kind of madness that death makes. Long live the dead because we live in them.”
― Clarice Lispector, A Breath of Life

“The mystery of human destiny is that we are fated, but that we have the freedom to fulfill or not fulfill our fate: realization of our fated destiny depends on us. While inhuman beings like the cockroach realize the entire cycle without going astray because they make no choices.”
― Clarice Lispector, The Passion According to G.H.

“Love is now, is always. All that is missing is the coup de grâce- which is called passion.”
― Clarice Lispector

“Ela acreditava em anjo e, porque acreditava, eles existiam" | "She believed in angels, and, because she believed, they existed”
― Clarice Lispector, The Hour of the Star