“آقای دو سنت کلمب در ادامه گفت :
((شما می توانید کسانی را که پایکوبی می کنند به وجد بیاورید.
می توانید برای هنرپیشه هایی که روی صحنه بازی می کنند بنوازید. درآمد خوبی خواهید داشت. اطرافتان را موسیقی خواهد گرفت، اما نوازنده نمی شوید. قلبی دارید که با آن احساس کنید؟ می دانید صداها به جز پایکوبی و لذت بخشیدن به گوش های پادشاه به چه درد دیگری می خورند؟ با این وجود صدای بریده تان مرا متأثر کرد. شما را به خاطر درد و رنجتان نگه می دارم نه برای هنرتان.))”
―
Pascal Quignard,
Tous les matins du monde
