“یک مدل زیبایی باستانی ایده آل از زیبایی، بر اساس مفاهیم ریاضی و‌ موسیقایی توازن و‌ تناسب، با استفاده از دایره های ایتالیایی دوره ی رنسانس شکل گرفت. نظریه پرداز و معمار، آلبرتی، در رساله اش درمورد معماری سال ۱۴۸۵ بیان می کند که "هر چیزی که ساخته ی طبیعت باشد بر اصل توازن استوار است و طبیعت هر چیزی را کامل می آفریند. بدون توازن، تکامل به ندرت ایجاد می شود، به این علت که هماهنگی دقیق بین اعضا به وجود نمی آید. "تعادل این توازن کامل، با اضافه یا کم کردن هر چیزی به آن یا از آن از بین می رود، با این وجود هنرمندان یا معماران می توانند از طریق آرایش دقیق اعضای تشکیل دهنده، به این تعادل دست یابند. یک هنرمند و یا معمار قادر است با استفاده از استدلال های ریاضی بی نقص، از تناسب عناصر کوچک یک نقاشی یا ساختمان با کل مجموعه اطمینان یابد و یک زیبایی مطلوب را بیافریند. با توجه به این امر، بدن انسان به عنوان "متعالی ترین شکل متناسب زنده" و همچنین الگویی برای درک جهان و مقیاسی که از روی آن بتوان دنیای بزرگ تری را ساخت و ترسیم کرد، در نظر گرفته می شده است.”