“بسیاری از روحانیان لذت‌های جسمی را برخود حرام می‌سازند٬ اما در برابر لذت‌های دیگر خود را بی‌حفاظ می‌گذارند. در نتیجه قدرت‌پرستی بر آنها مستولی می‌شود٬ و آنها را به قساوت‌ها و ستمکاری‌های وحشتناکی می‌کشاند که به نام دین مرتکب می‌شوند. [...] آزاد شدن از تسلط تن کمک بزرگی می‌کند؛ اما در بزرگی گناه نیز همان اندازه موثر است که در بزرگی تقوا”