“จันทร์เสี้ยวดำรงอยู่เพื่อรอเวลาดับมืด ค่อยๆ ถูกค่ำคืนกัดกินทีละน้อยๆ เว้าแหว่งจนลาลับฟ้าไปในคืนข้างแรม ทว่าเพียงชั่วไม่กี่วันก็ปรากฏตัวเป็นเสี้ยวเล็กๆขึ้นอีกครั้ง ค่อยๆ เติบใหญ่และอิ่มเต็มในคืนเพ็ญ […] สำหรับชีวิตที่เกิดมาเพื่อสร้างสิ่งดีงาม ย่อมไม่มีแสงจันทร์สุดท้าย”