“پس صاحب تاریخ از آن دروازه‌ی چوبینِ جانبِ شرق گوید و آن گردباد که: از آن روزباز که این شهر نهاده‌اند این باد نیز بر آن موکل کرده‌اند، همان‌گونه پیچان که امروز، تو گویی نه گردباد که هرروز به نیمروزان دیوی آن بند که سلیمانِ نبی بر پای نره‌دیوان می‌بست می‌گسلد و بدین جانب می‌آید، پایی بر خاک و سری در افلاک، از تپه ماهورها می‌گذرد، بوته‌ی خشکِ سست‌ریشه را از جا می‌کند و توده‌های شن را می‌چرخاند و تنوره‌کشان از حصار شارستان می‌گذرد و چون از دیگر سوی شهر به در می‌شود بر هرچه و هرچیز لایه‌ای از غبار می‌ماند جز بر سطح آن نقش.
‌”