“Θυμάμαι το φοιτητή που πρόσφατα με ρώτησε: "Τι είναι οι πειραματικές μέθοδοι που χρησιμοποιειτε;" Αυτός ο φοιτητής δεν κατάλαβε ότι ένας κινηματογραφιστής δεν αναζητά επίτηδες το πειραματικό, ότι ένας κινηματογραφιστής στην πραγματικότητα δεν ψάχνει για πειραματικές μεθόδους για τις πειραματικές μεθόδους καθαυτές, ότι ένας κινηματογραφιστής δεν χρησιμοποιεί πειραματικές μεθόδους που έχει ακούσει ή έχει δει, και ότι αν ένας κινηματογραφιστής όντως κάνει μιά ανακάλυψη (θα πρέπει να έχουμε ως δεδομένο ότι δεν έχει σημασία αν η ανακάλυψη είναι: α) καινούργια, β) ή αν είναι καινούργια για τον ίδιο τον κινηματογραφιστή: και τα δύο είναι ίσα), αυτό συχνά ονομάζεται πειραματικό από έναν κριτικό, έναν φοιτητή του κινηματογράφου ή από τους θεατές τους ίδιους.

Και οι τρεις φυσικά με την πεποίθηση ότι αποκαλώντας κάτι Πειραματικό, αντιλαμβάνονται και το Νόημά του! Έτσι οι προθέσεις του κινηματογραφιστή νικώνται από αυτό το χείριστο κακό του πολιτισμού μας, την προσπάθεια να διαδοθεί αυτό που μάλλον θα έπρεπενα μαθαίνεται σιγά σιγά, εννοώ εν προκειμένω το στυλ και το συναίσθημα, που είναι τελείως διαφορετικά από τον έναν κινηματογραφιστή στον άλλο.”