“Ο Ηλίας ήταν ένας μεσήλικας σύζυγος και πατέρας , με καλή δουλειά, όταν οι χειρουργοί ανακάλυψαν έναν όγκο στο μέσο του εγκεφάλου του. Η χειρουργική επέμβαση του έσωσε τη ζωή, αλλά την ίδια στιγμή τού την κατέστρεψε. Γιατί συνέβη αυτό; Γιατί μετά την επέμβαση, ο Ηλίας δυσκολευόταν να πάρει αποφάσεις. Δεν μπορούσε να καθορίσει προτεταιότητες στην δουλειά, γιατί δεν μπορούσε να αποφασίσει τι έπρεπε να γίνει πρώτο. Τελικά, απολύθηκε και προσανατολίστηκε σε μία σειρά από ριψοκόνδυνες επαγγελματικές κινήσεις, οι οποίες απέτυχαν, με αποτέλεσμα να χάσει όλες τις οικονομίες του. Η γυναίκα του τον χώρισε, αυτός ξαναπαντρεύτηκε και η δεύτερη του γυναίκα τον χώρισε. Τι συνέβη λοιπόν, μετά την επέμβαση και ο Ηλίας δεν μπορούσε να πάρει αποφάσεις; Η νοημοσύνη του ήταν ανέπαφη και η ικανότητα του να μιλάει, να σκέφεται και να επιλύεί λογικά προβλήματα ήταν τόσο οξεία όσο ήταν πάντα. Το πρόβλημα, όπως αποκαλύφθηκε, ήταν ότι ο Ηλίας δεν μπορούσε πια να βιώσει συναισθήματα, αφού κατά την απέμβαση αφαίρεσης του όγκου, διαταράχθηκε ένα τμήμα του εγκεφάλου στους πρόσθιους λοβούς , που παίζουν ρόλο στην συναισθηματική εμπερία […] Για παράδειγμα δεν βίωσε καθόλου θυμό , όταν το αφεντικό του τον απέλυσε, καθόλου άγχος όταν έκανε τις ριψοκόνδυνες επαγγελματικές επενδύσεις και καθόλου θλίψη όταν η γυναίκα του τον χώρισε.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ευχηθεί κατά καιρούς να μπορούμε να είμαστε τόσο στωικοί και ατάραχοι. Στο κάτω κάτω, ποιος χρειάζεται το άγχος, την θλίψη, τον θυμό; Η αλήθεια είναι ότι όλοι τα χρειαζόμαστε.”