“Μόνο αυτοί που έζησαν στην επαρχία με τους αγρότες ξέρουν πόση θλίψη και πόσα βάσανα περικλείουν οι τέσσερις αυτές λέξεις: "να πουληθεί η αγελάδα".
Για το φυσιοδίφη, η γελάδα είναι μηρυκαστικό· για τον περιπατητή, είναι στολίδι του τοπίου, όταν ανασηκώνει απ' τα χορτάρια το μαύρο μουσούδι της υγρό απ΄τη δροσιά· για το παιδί της πόλης, είναι η πηγή του γάλακτος και του τυριού· αλλά για τον αγρότη, είναι πολύ περισσότερα. Όσο φτωχός κι αν είναι, όσο πολυάριθμη κι αν είναι η φαμίλια του, δε θα πεθάνει ποτέ απ' τη πείνα έχοντας αγελάδα στο στάβλο του. Μ' ένα σχοινί δεμένο στα κέρατα, το παιδί βόσκει την αγελάδα στα λιβάδια, εκεί που η βοσκή δεν ανήκει σε κανέναν, και το βράδυ η οικογένεια έχει βούτυρο στη σούπα και γάλα για να μουλιάσει τις πατάτες· ο πατέρας, η μητέρα, τα παιδιά, μεγάλοι και μικροί, όλος ο κόσμος ζει απ' την αγελάδα.”