“بر آب گسوی پری باشد
چشم تو تا ابد
ماهی می ماند
تا من نباشی باور نمی کنی
که با این خیال
مانند هر گیاه کنار چشمه
بالیده بودم
آب و گیاه
چشمه و گیسو
شاید همه سایه ی خوابی باشد
که دوش می دیدم
در خواب اگر پری ببینی
بیدار نمی شوی

شایان حامدی، دفتر دری به دریغا
1344-1375”