“Μπαίνει κανείς στον πειρασμό να εικάσει για ποιο λόγο πήγαν τόσο λίγοι Έλληνες να δουλέψουν στο Ραιχ. Η οικονομική καταστροφή στην πατρίδα τους σίγουρα δεν ήταν ικανή να τους κάνει να τραβήξουν βόρεια, παρόλο που οι συνθήκες ήταν πολύ χειρότερες στην Ελλάδα απο ότι σε άλλες περιοχές της Ευρώπης, οι οποίες αναλογικά προμήθευσαν μεγαλύτερους αριθμούς στρατολογημένων: πολύ περισσότεροι Βέλγοι, Γάλλοι, και Τσέχοι κατέληξαν να δουλεύουν στη Γερμανία παρά Έλληνες. Επίσης δεν αποτελεί εξήγηση η κακομεταχείρισή τους μέσα στο Ραιχ, γιατί δεν ήταν χειρότερη από εκείνη των άλλων αλλοδαπών εργατών, και πιθανόν να ήταν καλύτερη από εκείνη που επιφύλαξαν οι Γερμανοί στους Πολωνούς, στους Ουκρανούς και τους Ρώσους. Ούτε πάλι οι δυσχέρειες στη μεταφορά εξηγούν τους χαμηλούς αριθμούς, γιατί, όταν καταστρώνονταν οι μεταφορές, δεν ήταν πάντα γεμάτες. Η προπαγάνδα των Συμμάχων την εποχή του πολέμου έλεγε πως οι Γερμανοί είχαν αφήσει επίτηδες τους Έλληνες να λιμοκτονήσουν, για να τους κάνουν σκλάβους. Ίσως όμως ο λιμός του 1941-42, μαζί με την σκληρότητα της κατοχικής πολιτικής του Άξονα γενικότερα, να προκάλεσε το αντίθετο αποτέλεσμα. Οι εκθέσεις της Γκεστάπο δίνουν την εντύπωση ότι ο ελληνικός πληθυσμός ήταν περισσότερο ανοιχτά αντιναζί από οτι, ας πούμε, οι Ιταλοί, οι Γάλλοι ή οι Τσέχοι. Ο Νίκος Καζαντζάκης πέρασε την Κατοχή δουλεύοντας το μυθιστόρημά του "Αλέξης Ζορμπάς". Μετά τον πόλεμο ο "Ζορμπάς ο Έλληνας", ένας χειρώνακτας, έμελλε να συμβολίσει ένα ιδιότυπα ελληνικό πνεύμα αντίστασης και ανεξαρτησίας. Ο ίδιος ο Καζαντζάκης έγραψε οτι έμαθε από τον Ζορμπά πως "ο Ζορμπάς με έμαθε να αγαπώ τη ζωή και να μην φοβούμαι το θάνατο". Ίσως εδώ βρίσκεται το κλειδί για το σθένος του εθνικού αισθήματος, που έκανε μια ολόκληρη κοινωνία να απορρίψει το προπαγανδιστικό ειδύλλιο περί Νέας Ευρώπης.”