“Խրիմյանի նպատակն էր ինձ վարդապետ ձեռնադրել: Այդ բանը սկզբից ևեթ չհայտնեց ինձ, բայց մի երկու տարի հետո, արդեն հայտնապես ասաց. «Ես քեզ վարդապետ պիտի ձեռնադրեմ»: Պատասխանեցի, թե մի աչքս կույր է, չեմ կարող վարդապետ լինել»: «Քեզ ո՞վ ասաց, որ այդ ասես ինձ, դա նշանակություն չունի»: Ես պատասխանեցի. թե «Լավ ձայն չունիմ, երգել չգիտեմ»: « Հո դու տիրացու չես լինելու, տիրացուները կերգեն»: Վերջապես ասացի, թե ինձ արժանի չեմ գտնում վարդապետական աստիճանին: Պատասխանեց. « Երանի թե մյուս վարդապեները քո արժանիքի կեսն ունենային»:”