“Զարմանալին այն է, որ ֆրանսիացիք երբեք ջուր չեն խմում, նույնիսկ փոքրիկ երեխաներին գինի են խմացնում: Ջուր խմելը ամոթ է, և մենք այդ կողմից շատ էինք նեղվում, ամաչում էինք ջուր խմել, խմողին «գորտ» էին կոչում: Նմանապես հացը այնքան քիչ են ուտում, որ ամբողջ ճաշի ժամանակ կերած հացի քանակը մեր մի խոշոր պատառն է:
Իբրև զվարճալիք պատմում եմ հետևյալ տեսարանը: Մի օր մի խումբ ընկերներ միասին գնացինք ճաշարան: Սեղանի երկու շարքը բռնել էինք: Հաց բերին սովորական կարգով. րոպեական վերջացավ. նորից պահանջեցինք, բերածը րոպեապես վերջացրինք. երրորդ անգամ պահանջեցինք, որ նույնպես շուտով վերջացրինք. իսկ երբ 4-րդ անգամ պահանջեցինք, ծառայողը ծիծաղի համար գնաց և baton կոչված մի հաց բերավ 1 մետր երկարությամբ և ցուցական ձևով սեղանի վրա դրավ: Մենք իսկույն հացը բաժանեցինք մեր միջև և սկեցինք ուտել, իսկ ծառայողը ընկերներին հավաքած գլխին, միասին դիտում էին զարմանքով մեր ճաշի տեսարանը, թե ինչպես ագահաբար ուտում ենք այդպիսի քանակությամբ հաց:”