“Είχα τη δυνατότητα, από την πολυθρόνα του διαμερίσματός μου, να συλλαμβάνω το μουγκρητό του μετρό στα έγκατα της πόλης, το γλουγλούκισμα των νερών της βροχής στους υπονόμους, τα ποδοβολητά των ανθρώπων στο έδαφος, ακόμα κι εκείνων που περπατούσαν εκατοντάδες μέτρα μακριά. Είχα την τύχη να αφουγκράζομαι τὰ λαχανιάσματα των παιδιών στις ημιυπαίθριες αλάνες, το ράπισμα του ανέμου στα κτίρια των προαστίων και το κρώξιμο των πουλιών που διέσχιζαν τα νεφελώματα. Είχα τὸ προνόμιο να ακούω ἐξ αποστάσεως τους ψιθύρους πίσω από κλειστές πόρτες και τους διαλόγους στα παγκάκια. Ήμουν διαρκώς συντονισμένος στην break-beat συναυλία των ήχων της πολιτείας. Όλα όμως έσβησαν ἀπο χθες το πρωί.”