“,,... უდაბნოს ქარები მარტო სიტყვებს კი არა, თურმე ფრაზებს, წინადადებებს და ამბებსაც კი იმახსოვრებენ. რასაც ადამიანები კარგავენ, ქარები ინახავენ და ყვებიან. მთავარია მოსმენა იცოდე; ჯერ სიჩუმის მოსმენა უნდა ისწავლო, მერე კი-ქარის. ქარმა იცის, რა იყო და რა არის და რა იქნება, რადგან როცა არაფერი იყო, იყო მხოლოდ ქარი.”