“چطور شادی کنم برای منتشر شدن خاما که خاماهای عفرین را دارند زنده‌زنده می‌کشند...چطور قلبم آرام بگیرد که هنوز دردِ دختران کوبانی تمام نشده، جایی دیگر دارند دختران و پسران کُرد را از خانه و زندگی‌شان آواره می‌کنند...چطور نفس بکشم که باز باید‌ نود سال دیگر بگذرد تا یکی داستان دختران و پسران و مردم عفرین و کوبانی را بنویسد...نود سال می‌گذرد از غروب‌های آغگل و دریاچه‌اش و آرارات هنوز دارد گریه می‌کند برای پرنده‌هایی که هیچ‌وقت آشیانه‌شان را پیدا نکرد...خاما درد پنهان آدمی است که در قالب ِ ملت ِ کُرد نمود پیدا کرده؛ از دیروز تا اکنون.”