“«Αυτό ήμουν. Παραλίγο άνθρωπος. Το όνειρο κάποιας μπουγάδας που λίγο ακόμα και θα γινόταν καραβόπανο. Το όνειρο της μύγας που λίγο ακόμα και θα έβαφε φτερά σαν της πεταλούδας. Η φθινοπωρινή θάλασσα που λίγο ακόμα και θα έβγαζε πόρους για να ανατριχιάζει. Αυτό το λίγο ακόμα ήμουν. Αυτή η ανάμνηση που μοιάζει με τη ζωή».”