“— Ընդհանրապես, խելացի մարդը,— շարունակեց Բուլիկը,— Էնպիսի սիրուհի պիտի պահի, որ սեփական կնոջ անունն ունենա։ Ես, օրինակ, երբ ձեր դրության մեջ եմ եղել, այսինքն՝ կոսմոնավտի նման, անընդհատ կանչել եմ ՝ «Սվետա ջան, առանց քեզ կյանք չունեմ, Սվետա ջան, դու ես իմ կյանքն ու արեվը»։ Էդ ժամանակ կինս՝ Սվետան, նստած է եղել սնարիս մոտ և բռունցքաչափ արցունքներ է թափել աչքերից. « Վա՜յ մե, Բուլիկ ջան, էդ ո՞նց ես սիրում ինձ, ա՛խ, եթե իմանայի՜»...”