“Δεν πρέπει να κατηγορεί κανείς το παράδοξο, που είναι το πάθος της σκέψης: ο στοχαστής χωρίς παράδοξο, μοιάζει με εραστή χωρίς πάθος, μια ωραία μετριότητα. Αλλά σύμφυτη με κάθε πάθος που φτάνει στο αποκορύφωμα του, είναι πάντα η θέληση της αυτοκαταστροφής του: έτσι και το ύψιστο πάθος της λογικής είναι να θέλει ένα εμπόδιο, το οποία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να προκαλεί την απώλεια της. Το ύψιστο παράδοξο της σκέψης είναι, κατ’ αντιστοιχία, η θέληση ν’ ανακαλύψει κάτι που ξεφεύγει απ’ την επιρροή της.”