“უნივერსიტეტი და იმრე სწავლულობისა და ხელოვნების ორი გულია, ცივილიზაციის ოთხი კუთხის ქვაკუთხედები. მათ შორის გადებულ გზაზე მუხლებამდე ბალახისა და ბებერი ხეების გარდა არაფერია. როცა ქარი უბერავს, ეს ვეებერთელა ხეები მიწამდე იხრებიან. ღამე მთელი თავისი სიველურით მომხიბლავია, შემაშინებლად მშვენიერიც კი.
და აი, სამი ბიჭი- ერთი შავგვრემანი, ერთი ქერა და ერთიც- რადგან უკეთესი სიტყვა არ მოიძებნება- ცეცხლისფერი, სწორედ ამ ღამეში მიიკვლევს გზას, მაგრამ ღამეს ვერც ერთი ამჩნევს. იქნებ გულის სიღრმეში ამჩნევენ კიდეც, მაგრამ ისინი ხომ ახალგაზრდები არიან- ძალიან ახალგაზრდები და მთვრალები- და მხოლოდ ერთი რამ იციან ზუსტად: არასოდეს დაბერდებიან და არასოდეს დაიხოცებიან. ისიც იციან, რომ ერთმანეთის მეგობრები არიან და ისეთი სიყვარული აკავშირებთ, რომლის ცეცხლიც მათ გულებში არასოდეს ჩაქრება. კიდევ ბევრი რამ იციან, მაგრამ ყველაზე მნიშნველოვანი მათთვის სწორედ ეს უკანასკნელია. მგონი ამაში ვერც გავამტყუნებთ”