“Եվ վերջապես Շարտրը, որ մեզ երևաց հեռվից, աշխարհում ամենագեղեցիկ տեղատարափ անձրևի մեջ...
Այստեղ կպահանջվեն հատորներ և միլիոն բացականչական նշաններ...
Շարտերի տաճարը մի հրաշալիք է... Մենք երեսունվեց ժամ եղանք ներսում, վերևում, ներքևում՝ քայլելով նավերի մեջ ետ ու առաջ, իջնելով դամբարանը, մագլցելով զանգակատները ներսից, ագահաբար դիտելով շենքն իր բոլոր նշանակություններով և այսուհանդերձ դրա մասին ոչինչ չգիտենք, բացի նրանից, որ հարկավոր է այն ուսումնասիրել առնվազն վեց ամիս, որպեսզի փոքր-ինչ ամբողջական պատկերացում կազմվի, թե այն ինչ է ամփոփում իր մեջ: Ու ես ինքս դեռևս այն առաջին տպավորության տակ եմ, որպեսին թողնում են երևելի բաները մեզ վրա, համակ շլացում…”