“Սևակի պոեզիայի սիրահարներով շրջապատված՝ շրջում էինք նորակառույց շրջկենտրոնում: Նախկին Սոյլան կոչվող չոր տափարակի վրա վեր հառնող վարդագույն Վայքով հիացել էր մեծ բանաստեղծը: Կենտրոնական փողոցի վրա գտնվող միլիցիայի շենքի ճակատային մասում խողողի վազեր տեսավ: Մոտեցանք: Խնամքով էտած, ձևավորված մատերի վրա բողբոջները պայթել էին: Կռացավ, վերցրեց վազի մի մատը, մի տեսակ փայփայեց, հեռացրեց չորացած երկու բողբոջ ու դարձավ մեզ.
- Ո՞վ կասի, ի՞նչ տեսակի և գույնի խաղող է:
Զարմացած իրար նայեցինք, դժվար էր գուշակել:
- Սպիտակ իծապտուկ է,- գիտակի ոգևորությամբ մեջ մտավ ավտոտեսուչ Հակոբը:
- Ա՛յ, զըրթ,- բութ մատը ցուցամատի և միջամատի միջև, ամենքիս հայտնի ձևը մեկնելով Հակոբին, ծիծաղեց՝ հաճելիորեն ցուցադրելով խոշոր ատամները: Մալիշկեցու պատիվը գետնով տվեցիր:
- Հաչաբաշ է, ոսկեգույն հաչաբաշ: Հին խաղող է, մեր ժողովրդի նման հին ու փառահեղ: Բա՜, ջա՛նս, գյուղացին էդպես է լինում…
Ի՜նչ երջանիկ, աստվածային օրեր էին, որոնք մինչև մահ չեն խամրի մեր տարաբախտ հոգու ծալքերում, մեր անմար հիշողություններում:
ՀԱՅԿ ԱՎԱԳՅԱՆ”