“- Պարույր ջան, խնդրում եմ, մտնենք կոմբինատի լուսանկարչատուն, երեքով առանձին նկարվենք։
- Հ՜ա, հասկացա։ Որոշել եք ինձ հետ անմահանալ...
Մտանք լուսանկարչատուն։ Հագիս սպիտակ կիտել էր, որով լուսանկարվել էի քիչ առաջ՝ խմբով։
- Սպիտակ կիտելով հարմար չէ,- զգուշացրեց լուսանկարիչը։ - Իրենք սև կոստյումով են, իսկ Դո՞ւք... Լուսանկարը լավ չի ստացվի, կփչանա։
Պարույրն անմիջապես հանեց իր սև բաճկոնն ու տվեց ինձ.
- Հագի՛ր, Հայկ Նահապետ, թե չէ մեզ էլ կփչացնես...
- Պարո՛ւյր ջան, քո պիջակով ես բանաստեղծ կդառնամ,- ցանկացա սրամտել։
- Գյա, պենջակով բանաստեղծ չեն դառնում։ Իսկական բանաստեղծ դադան ու նանան են շինում։ Բա՜, ջանս,- երկար ժամանակ մեր հռհռոցը չէր դադարում։
ՀԱՅԿ ԱՎԱԳՅԱՆ”