“Ժողովրդական առածն ասում է. «Ծովն ընկնողը ձեռքը փրփուրին է գցում»։ է, գցում է, վա՞տ բան է անում։
Դրանով առածն ուզում է ասել, իբր, սխալ է անում, միևնույն է, նա չի ապրի:
Ո՞վ ասաց, որ փրփուրը մարդ չի ապրեցնում։
Գարեջրավաճառին գարեջո՞ւրն է ապրեցնում, թե՞ փրփուրը։
Կամ՝
Եթե փրփուր չլինի, նավթավաճառը նավթով կապրի՞։
Կթվորուհին, որ նախապես կաթի պարտավորություն է ստանձնում՝ հույսը ինչի՞ վրա է դնում։
Փրփուրի։ Կթոցը մի կիլոմետր հեռու կբռնի ու պտուկը կքաշի երգելով.
«Ես փրփրագեղ ալյաց մեջը դեռ իմ հույսը չեմ կտրի»։
Մեր նորելուկ գիտնականների մեջ չկա՞ն փրփուներով ապրողներ։
Մի փոքրիկ սեփական կարծիք, դրանից հետո Միքայել Նալբանդյան, Գերցեն, Բակունին, Չերնիշևսկի, Մարքս, Էնգելս, Պլեխանով, Բելինսկի, և այլն, մի կարծիքների բորան, տեսար փրփրեց, դրոժի նման բարձրացավ ու մի գողտրիկ հատոր պարգևեց մեր գիտնականին՝ իր անունը վրան դրոշմված:
Ոչ, ոչ, ծով ընկնողնե՛ր, չլսեք ժողովրդական առածին, խեղդվելիս անպայման ձեռքը փրփուրի գցեք ու պիտի ապրեք...”