“هرگز کسی این
گونه فجیع به کشتن خود برنخاست
که من به زندگی نشستم!

و چشمانت راز آتش
است

و عشقت پیروزی آدمی ست
هنگامی که به جنگ تقدیر می شتابد

و
آغوشت
اندک جائی برای زیستن
اندک جائی برای مردن
و گریز از شهر
که به
هزار انگشت
به وقاحت
پاکی آسمان را متهم می کند
کوه با نخستین سنگ ها «
آغاز می شود
»و انسان با نخستین درد

در من زندانی ستمگری بود
که به
آواز زنجیرش خو نمی کرد -
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم”