“آدمیان متکثرند، هر یک از آنان قابلیت دیدگاه های تازه و اعمال تازه را دارند، و به قالب طرح و الگویی مرتب و منظم و پیش بینی پذیر در نمی آیند مگر به قیمت پایمال شدن این قابلیت های سیاسی.
...
هنگامی که اشخاص متکثر گرد هم می آیند تا خود را برای ایام آینده ملزم و متعهد کنند، عهد و پیمان هایی که میان خودشان می بندند می تواند با ایجاد نوع تازه ای از اطمینان و خاطرجمعی و توانا کردن ایشان به اعمال قدرت به طور جمعی، -جزایر پیش بینی پذیری- را در بطن -اقیانوس عدم قطعیت- پدید آورد .
...
همانند تذکر راسل در کتاب آینده ی بشر در مورد امکانی بودن تعهد ها و ایجاد تمایل برای پابرجا بودن آن”