“خواندن هم «استیل» می‌طلبد. خواندن هنری است که سهمش را در شعر، و به طور کلی در ادبیات، باید جدی گرفت. یک خوانندهٔ حرفه‌ای در حاشیهٔ آنچه می‌خواند برای خودش ابزاری دارد و کارگاهی. خوانند‌ه‌ای که برای خواندن متن کارگاه شخصی نداشته باشد یک خوانندهٔ بی ساز و برگ، یک خوانندهٔ عامی است. برعکس خوانندهٔ با ساز و برگ، سطرهای نخوانده را می‌خواند، لای سطرها را می‌خواند. در این معنا، خواندن، خود نوعی خلق است، آفرینش است. خواننده‌ای که نمی‌نویسد ولی مود متنی برای خواندن می‌شود. این‌طور خواندن، قدرت خوانش است و قدرت خواننده قدرت پرهیز از قدرت است. و فکر می‌کنم که پل کلودل از این هم فراتر می‌رود وقتی می‌گوید:
غرض و هدف ادبیات این است که خواندن یاد بگیریم.”