“ولی این ها جز کارهای بی فایده ای بودند که آدم بایستی انجام میداد تا به خداوند فرصتی داده باشد، حتما بایستی این کارها را انجام میداد. هرقدر هم بی فایده به نظر بیاید. آدم بایستی قبول می کرد که بی فایده نیستند، به جایی می رسند و درست همان وقت که این ها را قبول می کرد، کارش تمام بود. مجبور می شد آن ها را بارها و بارها تکرار کند. جستجو و انتظار، تنها امید همین بود. چه امید وحشتناکی . . .”