“ტრაგედიები, როგორც იცი, ყოველთვის მეორდება ფარსად და ჩვენც ამ ყველაფრისგან მხოლოდ სიცილი ვისწავლეთ. ისტერიული ხარხარი საკუთარ თავზე (თავიდან ეს მხოლოდ თვითირონია გვეგონა, რომლითაც თავს ვიცავდით ტკივილისაგან, მაგრამ მალევე მივხვდით, რომ ასე სიცილი, უბრალოდ, კრუნჩხვაა), თუმცა ამბის მოყოლა იქიდან იწყება, როცა ჩვენ დრამის მოთხოვნილება გვქონდა. მხოლოდ დრამის თამაში შეგვეძლო.”