“یک جای فوق العاده برای فکر کردن پیدا کرده ام_داخل کلیسا های سرد و تاریک پاریس.البته که معتقدانی به بلاهت و وطن پرستی سعی میکنند سر حرف را با آدم باز کنند ولی وقتی خدا را مخاطب قرار میدهند این مکالمات بی صدا می شوند.احمقانه است فکر می کنیم خداوند وقتی صدای افکارمان را می شنود که او را به اسم صدا میزنیم و نه وقتی که مشغول افکار پلید روزمره مان هستیم. مثلا اینکه امیدوارم همکارم زود بمیرد تا دفترش مال من شود چون از اتاق کار من خیلی بهتر است.معنای ایمان برای ما این است که تا وقتی از خالق دعوت نکنیم به زمزمه های ذهن ما گوش نمی کند.

جزء از کل/استیو تولتز/ص236”